De afgelopen weken had ik een huiswerkopdracht van mijn psycholoog. Ik moest stilstaan bij gevoelens van vroeger. En wat me diep raakte is hoe emotioneel onveilig ik me voelde in mijn jeugd. De angst en onzekerheid die ik als kind voelde kwam opnieuw binnen. De onzekerheid van nergens een plek om veilig mezelf te kunnen en mogen zijn, niet thuis, niet buiten en niet op school. Altijd op mijn hoede en alert op mijn omgeving, wat gebeurt er en wat wordt er van mij verwacht.
Ergens ben ik gaan beseffen dat een stukje van die gevoelens er nog steeds zijn. Al jong moest ik flink en sterk zijn en als tiener was ik de volwassene naast mijn moeder. Er was geen tijd en ruimte om stil te staan bij mijn behoefte en mijn verlangens. Mijn moeder had me nodig, ik moest sterk zijn voor haar. Jarenlang heb ik gevoelens weggestopt en genegeerd ik wist niet wat ik er mee moest. Nu voel ik van alles en dat is mooi en fijn, ik sta er bij stil en voel wat ik voel. Maar ik vind het soms doodeng om echt stil te staan bij wat ik voel, om die gevoelens echt te voelen. Bang dat die gevoelens ongepast, ongehoord of raar zijn. Bang dat gevoelens me weer in emotioneel onveilig gebeid brengen. Bang dat als ik iets van die gevoelens deel met mensen om me heen ze me raar vinden, afwijzen of in de steek laten. Me hechten en verbinden aan mensen betekent ze toe laten in mijn leven, in mijn hart, maar wat voelt dit eng en kwetsbaar. Wat maakt het me bang om ze te verliezen. Wat is het me (emotioneel) hechten aan mensen zwaar, moeilijk en wat voel ik me (emotioneel) kwetsbaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten