Stemmetje

Diep vanbinnen hoor ik een stemmetje. Dat stemmetje klaagt mij aan, trekt mij naar beneden. Dat stemmetje zegt soms zacht, maar vaak heel hard je bent niet goed genoeg, je bent te dik, je bent lelijk, kon je weer niet van dat snoep afblijven, niemand moet jou en meer van dit soort negatieve uitingen. Als ik dingen spontaan doe is er een stemmetje dat fluistert pas op, niet doen. Dat stemmetje maakt dat ik twijfel over gemaakte keuzes, dat ik blijf malen in mijn hoofd over iets wat ik heb gezegd of gedaan. Is dit wel goed? Had ik dat wel kunnen zeggen? Had ik dat wel mogen vragen? Kan ik dat wel doen? Is dit wel normaal? Ben ik wel oke? Dat stemmetje kan zo geniepig en vals zijn. Dat stemmetje zegt heb je wel goed gehoord wat die of die zei. Zij vindt je niet echt aardig, hij vindt je claimerig, ze vinden je raar. Geloof mij nu maar er is niets niet goed aan jou. Het stemmetje kan heel goed woorden en zinnen anders laten klinken in mijn hoofd dan ik dacht dat ze klonken. Het stemmetje maakt me onzeker en bang, het stemmetje voedt angsten en onzekerheden die er van jongs af aan al zijn, maakt ze groter en zwaarder. Het stemmetje kan soms heel boos worden als iets mislukt. Het stemmetje is er heel vaak op momenten dat ik rust heb, vooral in de nachten kan ik het heel goed horen. Voelt het soms als schreeuwen in mijn hoofd. Misschien kennen jullie dat stemmetje ook wel. Ik wou dat ik wist hoe ik er af kon komen. Als jij het weet hoor ik het graag!