Bidden

Ik ben dankbaar voor waar ik nu sta in mijn leven. En tegelijkertijd heb ik ook nog genoeg om voor te bidden. Want ik ben er nog niet. De zoektocht in mijn geloof, mijn verlangen naar een warme band met God en tegelijkertijd de diepe onzekerheden daarin. Het met mijn hoofd weten dat ik een kind van God ben maar tegelijkertijd het niet durven aanvaarden en geloven. De angst voor een afwijzing, de angst dat als ik het echt ga geloven en aanvaarden, ik de pijn die het zou doen als ik het weer kwijt zou raken niet zou kunnen verdragen. Een echte en hechte relatie aangaan met God vind ik spannend en moeilijk. Ik wil zo graag een diepere relatie met Hem, me veilig en geborgen weten bij Hem. Maar angst en onzekerheid staan me nog in de weg. En dat overwinnen is geen kwestie van een knop omdraaien en op God vertrouwen.

Dan zijn er nog de gebedspunten op psychologisch gebied. Het verlangen, de behoefte aan liefde, emotionele veiligeheid en geborgenheid. Kijk ik nog op tegen nog een enorme berg. De berg die eetprobleem heet. Een probleem wat op zoveel gebieden in mijn leven voetangels heeft. Dat ik niet weet en durf te geloven dat ik dit kan oplossen. De angst om te falen is zo groot. Maar ik weet ook dat ik voor mijn lichamelijke gezondheid er iets mee moet gaan doen. Wat hier mee samen hangt is de worsteling met mijn uiterlijk. De aanvaarding van mezelf is zo moeilijk. En zo zijn er meer punten om voor te bidden. 

Ik denk dat ik vooral God wil vragen om me niet los te laten. Om me met liefde vast te blijven houden ook in de verdere zoektocht naar mezelf, naar wat ik nodig heb om verder te helen en om dichter bij de gewenste band met Hem te komen. Wil ik Hem vragen of Hij me de veiligheid en geborgenheid wil geven waar ik diep vanbinnen nog zo naar snak. Wil ik Hem vragen over mij te waken, mij te helpen waar ik geen uitweg zie. Wil ik hem smeken ook de rest van mijn leven met mij mee te gaan, mij niet in de steek te laten, af te wijzen of te negeren. Want zonder Hem zou ik niet kunnen leven.