Danken

Wat ben ik God intens dankbaar voor de afgelopen jaren. Een aantal jaren geleden zat ik zo vast in het donker ik kon niet meer. Ik zag geen uitweg meer. En toch gaf ik het leven nog 1 kans. Ik vond een huisarts die naar me luisterde, me serieus nam, een arts met begrip en inlevingsvermogen. Iets wat ik niet verwachten, maar zo ontzettend nodig had. Na een aantal maanden wist ze dat ik met haar en de praktijkondersteuner niet verder kwam. Ik kon en durfde me niet helemaal open te stellen, het contact voelde niet veilig genoeg. Ze verwees me door en ik kwam bij een psycholoog terecht. Waar ik me tot mijn eigen stomme verbazing meteen veilig en vertrouwd bij voelde. Ik kende dit niet, ik voelde me niet snel ergens of bij iemand veilig. Ik deelde veel meer met hem dan ooit mijn bedoeling was geweest. 

We ontdekten samen de afgelopen jaren dat ik in mijn jeugd emotioneel ben verwaarloost, iets wat zonder dat ik het wist of begreep diepe sporen heeft achtergelaten. Ik voelde me al heel jong eenzaam en onbegrepen, ik was bang en onzeker. Ik trok me steeds verder terug in mezelf. Ik stond er alleen voor, ik had geen vangnet of liefdevolle helpende handen die me richting gaven, steunden of hielpen. Ik wilde het vooral anderen naar de zin maken en stond niet stil bij wat ik zelf nodig had. Ik voelde van alles maar ik wist niet wat ik er mee moest of kon. Ik raakte mezelf steeds verder kwijt. Ik ben zo dankbaar dat God me bij de  juiste hulpverlener bracht, dankbaar dat God bij elk gesprek aanwezig is. 

Mede door de hulpverlening ging ik zoeken naar God, ik kende Hem wel maar ik had geen echtte relatie met hem. Ergens was ik bang voor Hem en durfde ik ook Hem niet te vertrouwen. Ik geloofde niet in Zijn liefde voor mij, als mijn ouders me al geen geborgenheid en liefde konden geven waarom God dan wel? Ik klopte aan bij de kerk voor hulp. Ik vond er niet wat ik zocht en nodig had. Ik ging opzoek naar een andere kerkelijke gemeente, waar ik misschien wel zou vinden wat ik zocht. Ik vond het niet. Ik ontdekte (met wat hulp) dat ik verkeerd zocht, ik verwachtte het van mensen en niet van God. Ik besloot te blijven in de kerk waar ik ben opgegroeid. Het is niet de gemeenschap vol liefde en verbondenheid waar ik op hoopte en naar verlangde. Maar ik ga er nu heen voor de relatie met mijn Schepper. Ik ben dankbaar voor de kruimels die ik er wel vind. Vier jaar geleden kwam er een andere dominee en weer dacht ik nog 1x wil het proberen, nog 1 poging om een verbindingslijn te krijgen tussen wat er in mijn hoofd speelt en de worsteling daarmee in mijn geloofsleven Ik ben dankbaar voor de pastorale ondersteuning die ik nu krijg van onze dominee. Het gaat soms het horten en stoten en ik weet dat ik daar ook een rol in heb. Want ik trek me emotioneel terug als ik niet begrepen word of geen verbinding voel. Ik sluit me dan af en laat het gesprek verder kabbelen over ditjes en datjes. Delen wat er echt vanbinnen speelt vind ik zo moeilijk als ik niet de verbinding voel met de ander.  

God was erbij in de afgelopen jaren, Hij heeft mij een reddingslijn toegeworpen. En met het grijpen van die reddingslijn kwam er inzicht in mijn verleden, hoe onzekerheid, pijn en verdriet mij gevormd hebben. De afgelopen jaren ben ik mezelf aan het leren kennen. Ik ben veranderd, ik ben sterker geworden. Dankbaar ben ik voor de praktijklessen die God mij geeft met ‘Uit liefde gemaakt’ het leren opkomen voor mezelf, het omgaan met diverse vrijwilligers en klanten. Door ‘Uit liefde gemaakt’ heeft mijn leven meer kleur en glans gekregen. Heb ik weer doel en zin gekregen in mijn leven. Wat ben ik Hem dankbaar dat Hij mij dit in handen heeft gegeven. Hij wist wat ik nodig had, wat goed voor mij was. 

De afgelopen jaren mocht ik leren wat liefde was en is. Mocht ik liefde leren geven en nog belangrijker, liefde leren voelen en ontvangen ook al is dat nog spannend. Het woordje liefde heeft voor mij een enorme lading. En om hardop te zeggen dat ik van iemand hou voelt spannend en ongewoon. Dan is er altijd de angst voor afwijzing, de angst dat iemand het raar of ongemakkelijk vindt als ik dat zeg. De angst dat iemand het contact verbreekt als ik zeg dat ik van ze hou. De angst, om iets moois en kostbaars wat ik nu gevonden heb weer kwijt te raken.

De afgelopen jaren heb ik vrienden gevonden. Mensen waar ik een band mee heb opgebouwd van wederzijdse liefde en verbondenheid. Ik hoef het niet meer alleen te doen, ik ben niet meer alleen en op mezelf aangewezen. De relatie en het contact met deze groep mensen is in de afgelopen jaren gegroeid en verdiept tot een mooie wederzijdse openheid en vertrouwen. Ook dat is iets waar ik God zo intens dankbaar voor ben.

Ik wil danken dat ik me nu meer 'heel en één' voel als ooit 'tevoren in mijn leven. Ik wil danken voor geloof, voor hoop, maar vooral danken voor de liefde. Danken dat ik Liefde mocht gaan voelen en leren kennen in de afgelopen jaren! Liefde die ik zo gemist heb tijdens het opgroeien, liefde waar ik al zo veel jaren naar snakte. Ik vind het bijzonder en ben intens dankbaar dat ik iets van De mooiste Liefde mag doorgeven met ‘Uit liefde gemaakt’ aan anderen. Ik ben Hem enorm dankbaar voor Zijn hulp en zorg in de afgelopen jaren. Duizend, duizendmaal o Heer zei U daarvoor dank en eer!