Onrecht

Wat kan het onrecht en de ongelijkheid in de wereld me boos en verdrietig maken. En dan denk ik niet aan het leed in landen als Afrika of het onrecht van een oorlog als Rusland met Oekraine. Hoe erg ik dat ook vind. Maar dan blijf ik dicht bij huis. Het kind wat gepest wordt op school omdat het ‘anders’ is. De puber die wordt buiten gesloten omdat het geen merkkleding aan heeft. De man, vrouw of kind met een andere huidskleur die altijd merkt dat er anders naar hem of haar wordt gekeken. Dan denk ik aan de toeslagenaffaire, je wordt uitgemaakt voor fraudeur om dat je een andere huidskleur hebt of een buitenlandse achternaam. En het is niet alleen dat je ergens van wordt verdacht en onterecht schuldig wordt bevonden. Maar dat je hele leven op z’n kop staat door dit onrecht. Er zijn kinderen bij hun ouders weggehaald door dit onrecht. En al komen er 10.000 keer excuses en misschien ooit een redelijke en eerlijke schade vergoeding. De jaren die je hebt gemist met je kind kan niemand meer goed maken. De bijzondere band tussen ouder en kant heeft door onrecht zware schade opgelopen. Een schade die geen geld meer kan herstellen. 

Dan denk ik aan de mensen met een uitkering die echt moeten puzzelen om rond te komen, terwijl er mensen zijn die zoveel geld hebben dat ze niet weten wat ze er mee moeten doen. Dat raakt mij diep. Waarom is het niet eerlijker verdeeld in onze maatschappij. Is de ene mens meer waard dan de andere? Ik merk steeds dat het me intens zeer doet, het raakt me zodanig dat ik graag wat wil doen om anderen te helpen. Vorig jaar bedacht ik dat een voedselkast in ons dorp mooi zou zijn. Een kast waar iedereen eten in kan zetten wat ze niet gebruikt of lekker vindt. Een manier om voedselverspilling tegen te gaan, maar ook om elkaar te helpen. Zonder dat je verantwoording moet afleggen wat je in de kast zet of weer uit de kast haalt. Ik legde het idee neer bij de diaconie van onze kerk en ze gaan er mee bezig. Maar of en wanneer het daadwerkelijk van de grond komt is nog een grote vraag. Het raakt me als ik dan hoor van een diaken dat er volgens de voedselbank waar ze contact meehebben geen behoefte is aan dit soort voedselkasten. Het doet ergens van binnen heel erg zeer dat mensen die het zelf financieel goed hebben niet luisteren naar mensen die het financieel minder goed hebben. 

Volgens de deskundige van de voedselbank wordt er bijna niet om hulp gevraagd in onze gemeente. En dan denk ik snappen ze dan niet hoe moeilijk het is om hulp te vragen? Hoe hoog die drempel is om de stap naar hulp te wagen. Snappen ze dan niet de schaamte om te zeggen ik kan niet rondkomen van mijn geld. De stap om te vragen om hulp is enorm, want wat als jouw verhaal of jouw financiële situatie niet erg genoeg voor hun is? Na 1x afwijzen ga je echt niet weer om hulp vragen en jezelf blootstellen aan al die goedbedoelde raadgevingen en adviezen die je gratis bij je hulpvraag krijgt. En 1x vragen om hulp is echt niet voldoende, want telkens weer moet je aan de bel trekken op allerlei gebieden. Je moet zelf steeds vechten voor de juiste hulp. En niemand begrijpt hoe moe je wordt van het vragen om hulp. Telkens weer je verhaal doen, telkens jezelf (voor je gevoel) moeten verdedigingen en verantwoorden. De pijn die het doet als je niet begrepen of gehoord wordt. Ik snap heel goed waarom mensen zo wanhopig en vastgelopen zijn dat ze besluiten een einde aan hun leven te maken. Ik keur het niet goed, maar begrijpen doe ik het wel. 

Wat zou het mooi, goed en fijn zijn als een voedselbank, diaconie, organisaties die hulp willen geven vaker gebruik zouden maken of in ieder geval wilde luisteren naar ervaringsdeskundige. Als er in dit soort hulp organisaties niet alleen mensen zouden zitten die het financieel en sociaal goed hebben. Maar ook mensen die weten hoe het is om eindjes aan elkaar te knopen of andere problemen te hebben. Maar soms voelt het alsof, dat als je zorgen, problemen of het financieel niet breed hebt, je ook niet mag/kunt meedenken. Dat je ook in onze mooie Nederland telkens weer beoordeeld wordt op je inkomen, op je achtergrond of je afkomst. Het maakt me boos en verdrietig dat er ook in ons dorp zoveel onrecht is! En toch, ook al heb ik zelf al vaker mijn neus gestoten, wil ik blijven zoeken naar manieren om anderen te helpen. Ik wil mijn best doen om proberen het onrecht dichtbij huis te verkleinen.