Einde vriendschap

Een paar weken geleden heb ik een akkefietje gehad met iemand, eigenlijk was het meer een miscommunicatie. Ik denk dat we onbewust toen bij elkaar een zere plek hebben geraakt. Ik ben bewust van de zere plek die er bij mij vanbinnen is geraakt. En dat wil ik bespreekbaar maken, eerlijk zijn naar elkaar over haar en mijn pijn. Doordat ze er absoluut niet over wil praten, staat er iets tussen ons in. Is er een muur gekomen waar ik niet meer omheen kan. Ik heb de behoefte om met haar te praten, om uit te leggen dat het eigenlijk berust op een misverstand. Ze wil er nu nog steeds niet over praten. Ze gaf aan dat ik normaal moet doen, verder gaan alsof er niets is gebeurd. Ondertussen merk ik wel aan haar houding dat alles wat ik doe en zeg onder de loep wordt genomen. Ik wil de lucht zuiveren, ik wil niet steeds moeten wikken en wegen wat zeg ik en wat doe ik. Dat maakt me zo onzeker. 

Ergens in de afgelopen weken is de verbinding verbroken, is onze vriendschap doodgebloed. En vraag ik me nu af heb ik me dan zo in ons contact vergist? Heb ik van iets een vriendschap gemaakt wat geen vriendschap was? Want als dit vriendschap was dan is er toch te praten?

Ik vind het ingewikkeld om relaties te onderhouden als mensen niet willen praten, niet kunnen of willen delen hun geraakt heeft. Ik maak fouten dat wil ik best erkennen, maar dat doen we allemaal. Als ik iets heb geleerd in de afgelopen jaren, is het wel praten. Door er over te praten leren we elkaar beter kennen, worden relaties echter en hechter. Ik wil delen wat ik voel. Ik wil echt en oprecht zijn. Ik wil het uitpraten als ik met iemand een akkefietje heb. Als de lucht gezuiverd is dan kan ik verder, dan kunnen we samen weer verder. Nu is er een mooi contact, een vriendschap dood gebloed omdat er niet gepraat kan worden en dat vind ik oprecht jammer.