Wat vind ik liefde toch ingewikkeld! Ik voel mijn verlangen en behoefte aan liefde, aan warmte en genegenheid. Ik strek me uit en maak contact met mensen. Ik probeer verbindingen en relaties aan te gaan. Ik probeer mezelf te openen om het contact, de relatie als dat veilig genoeg voelt, naar een dieper niveau te krijgen. Maar tegelijkertijd ben ik bang om me te verbinden aan mensen, want het brengt ook het risico van afwijzing, van nieuwe pijn met zich mee. De angst is pijnlijk groot, dat als ik een hechtere band krijg met iemand ze me toch weer in de steek zullen laten. En zo zit ik met mezelf op de wip. Ik wil iets heel graag en tegelijkertijd ben ik heel bang om het te krijgen. Een innerlijke strijd waar ik doodmoe van word.
Het houden van mensen is niet het moeilijkste, ook al vind ik het spannend. Maar geloven dat ze ook van mij kunnen houden. Ik heb moeite om van mezelf te houden. Ik vind het zo moeilijk om te geloven en bij mijn gevoel te laten komen, als mensen zeggen dat ik lief ben, dat ze blij met mij zijn of dat ze van mij houden. Ze vinden wat ik voor ze doe fijn en lief, niet mij als persoon. Ik vind liefde ingewikkeld, ik wil het voelen, ik verlang ernaar. Maar ik ben ook bang voor liefde, bang dat ik weer gekwetst word als ik me open stel, als ik probeer een diepere relatie aan te gaan om vriendschappen te sluiten. Dat heb ik een aantal keren geprobeerd en een aantal keren heeft dat me heel veel pijn gedaan. Mensen die ik dacht te kennen, die ik vertrouwde, waar ik vrienden mee dacht te zijn. Mensen van wie ik hield. Ze wezen me af, lieten me in de steek, en dat doet zo intens zeer! Dat is oude pijn die elke keer weer aangeraakt wordt.
Werk in uitvoering!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten