Het verhaal van de barmhartige Samaritaan uit de bijbel heeft mij altijd al geraakt, een verhaal over de medemens zien en willen helpen. Wat is het fijn als je 1 of meer barmhartige Samaritanen in je leven hebt. Mensen die je echt zien, die met je meelopen hoe moeilijk het leven ook is. Mensen die je helpen, om te helen, om verder te komen. Die je op welke manier dan ook helpen om dichter bij God te komen.
Echt gezien en gekend worden is dat niet wat waar we allemaal naar snakken. Iemand die verder kijkt dan de oppervlakte, iemand die tussen de regels door wil lezen, iemand die zijn/haar hart voor jou openstelt. Ik heb dat in mijn jeugd niet gekend, maar wat ben ik intens dankbaar dat ik nu mensen om me heen heb die me echt zien en echt willen kennen. Mensen die naast me willen staan als steunpilaar als de stormen door mijn leven gaan.
Ik vind het belangrijk om dan zelf ook een Samaritaan te zijn voor een ander. Ik gun dit anderen ook, ik weet hoe belangrijk het is om echt gezien en gekend te worden. Ik doe mijn best om ook zo’n steunpilaar voor anderen te zijn. Want wat is het goed en fijn om tegen de andere te zeggen ik zie je, ik ben er voor je. Ik weet dat het leven zwaar en donker kan zijn. Ik heb steunpilaren om me heen en ik wil op mijn beurt voor jou een steunpilaar zijn. Dat is toch liefde delen in de praktijk, elkaar tot naaste zijn. Elkaar voor Gods aangezicht brengen als het leven tegenzit, samen verbonden in de Liefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten