Al een paar jaar herken en erken ik mijn verlangen en behoefte naar verbondenheid. Ben ik gaan begrijpen waar dat verlangen vandaan komt. Ik kan en durf me nu ook aan mensen te verbinden. Met sommige mensen op een oppervlakkig alledaags niveau maar met een aantal mensen op een dieper zielslevel. Ik vind het lastig om te omschrijven wat dat diepere verbinden precies is. Ik denk een soort dieper kennen, vooral een voelen en aanvoelen van elkaar. Een openstaan voor elkaar. Een hechten aan de ander. Mijn hart wil ik laten kennen aan mensen die daar voor open staan, Die net zoals ik er naar verlang om het hart van de ander te leren kennen. Maar ik wil me niet opdringen, ik wil niemand tot last zijn.
Met elk mens met wie ik me verbonden voel wil ik meeleven. Er voor die persoon zijn in mooie en in moeilijke dagen. Die verbondenheid gaat door de relatie heen naar de naaste en geliefde van die persoon. Ik wil er zijn voor mensen die me lief en dierbaar zijn. Er echt zijn met woord en daad (voor zover ik dat kan). Er zijn tot dat iemand laat merken mijn liefde, mijn medeleven niet op prijs te stellen. Dan gaat er geruisloos een deur dicht. Dan trek ik me terug, ik wil niet mijn liefde, mijn zorg en aandacht geven aan mensen die het niet op prijs stellen. Je hoeft mijn hart en gedachten niet te leren kennen, het mag. Ik ga geen parels voor de zwijnen gooien.
Het zoeken naar verbondenheid, naar verdieping en naar echtheid in contacten is zoveel moeilijker dan ik dacht. Veel mensen kunnen/durven/willen niet praten over gevoelens. Dat maakt dat mijn (hoog)gevoelig zijn, niet goed voelt. Ergens krijg ik dan het gevoel, dat het niet goed is om te praten over voelen en gevoelens. Dat maakt me onzeker, het maakt me op een bepaalde manier eenzaam. Maar het doet ook zeer, het raakt aan afwijzingspijn, het raakt aan me niet goed genoeg voelen. Ik heb dan de neiging om me terug te trekken, laat mij maar. Ik vind het voelen en het gevoelig zijn best moeilijk. Ik worstel met mijn gevoelige aard, altijd bang te veel, te lastig te…… zijn. Altijd ligt de angst voor afwijzing op de loer.
Dag Ina. Ik begrijp je helemaal! Ben zelf ook hooggevoelig. Maar heb door de jaren heen geleerd dat veel diepgaande contacten heel moeilijk bij te houden zijn. Omdat het heel veel energie en denkwerk vraagt. Het is heel fijn en ook kostbaar als je contacte hebt waar je van hart tot hart mee kunt praten. bij kunt uithuilen of zomaar even stil kunt zijn omdat alles zo moeilijk is. Overvraag jezelf niet geef aan als het je teveel wordt. Het heeft mij geholpen als mijn hoofd heel vol is en iemand vraagt iets of er zijn zorgen bij die persoon dat je heet gewoon zegt: momenteel kan ik niet veel voor je betekenen maar weet dat ik voor je bidt en zodra het weer kan sta ik voor je klaar. Als het echte vriendschap is dan gaat het echt niet ten koste van de contacten. Door eerlijk je grenzen aan te geven krijg je ook het respect van de ander. Die kent jou en weet dat het soms ook te veel kan worden. Heel veel sterkte Ina en vergeet nooit dat Jezus er altijd voor je is. Een hartelijke groet en ik denk aan je in mijn gebed. Corrie
BeantwoordenVerwijderen