In de knoop met mezelf!

Al een tijdje zit met mezelf in de knoop. Ik vecht tegen mijn gevoelens. Ik voel te veel, ik voel dingen die ik niet wil voelen. Gevoelens die ik van mezelf niet gepast vindt om te voelen. Ik voel zoveel onrust, verdriet en pijn vanbinnen, daardoor draait mijn hoofd overuren. Het slapen gaat ronduit slecht, halve nachten lig ik wakker. Dat maakt me emotioneler en dat vind ik vervelend. De tranen stromen zomaar over mijn gezicht als ik me vanbinnen naar mijn gevoel keer.

De botsing met iemand die me na stond van een paar weken geleden maalt nog door mijn hoofd. Steeds weer kom ik er op uit dat ik het niet snap, haar felle reactie niet begrijp en dat het zo zeer doet. Ik weet dat het raakt aan oude pijn, aan gevoelens van afwijzing en niet goed genoeg zijn. Voorlopig hou ik even afstand van haar. Ik worstel met het vele en het intense voelen. Kon ik maar iets van die gevoeligheid dempen. Had ik maar meer controle over de tranen. De afgelopen 2 weken was mijn psycholoog afwezig, dat heeft de onrust vanbinnen versterkt. Ik zucht en blaas er wat af, om zoiets van de spanning vanbinnen kwijt te raken. Niet dat het veel helpt hoor, maar het gaat automatisch.

Mijn praatpaal was de afgelopen weken even niet beschikbaar, ik begrijp waarom maar daarom vind ik het nog wel lastig. En dan kom ik weer in de afkeuring en kritiek op mezelf, het is gewoon belachelijk dat ik niet 2 weken zonder psycholoog kan. Ik moet sterker zijn, niet zo miepen, gewoon de knop omzetten en doorgaan. Dat gejank om niets, je moet je niet zo aanstellen. Zo erg is het niet 2 weken niet van je af kunnen praten. Er zijn ergere dingen. Wees nu eens een grote meid, je bent toch volwassen! Nou ja en meer van dit soort leuke peptalk geef ik mezelf.

Ik hoop dat hij er komende week weer is, al vind ik het spannend om daar op te vertrouwen. Ik wil eerst zijn auto op de parkeerplaats zien en dan vertrouw ik er op dat hij er echt is. Dan kan ik even opgelucht adem halen, ik ben niet (weer) in de steek gelaten. En in het gesprek ga ik dan automatisch aftasten en voelen is hij er echt weer? Is dit dezelfde man als 2 weken geleden? Achter die angst zit ook oud zeer dat weet ik wel, maar toch…. Trauma’s uit mijn jeugd die in bepaalde situaties echt nog wel een rol spelen, al wil ik dat niet. Soms sta ik automatisch in de vecht of vlucht modus met mijn eigen gevoelens.