Elkaar echt zien

Vanmorgen las ik een blog van meester Otto  https://www.facebook.com/meesterOtto/posts/pfbid0moxcczjJaNBfr6udMhj8ar2mZmQR2FqcCQT3pXc9EF8Kjk7HPw8a993SkeG7h5Qrl en wat raakte die me. Wat herken ik mezelf daar in. Hebben we nog oog voor elkaar? Zien we elkaar nog echt? Of kijken we alleen maar naar de buitenkant? En als wat we op het eerste gezicht zien ons niet aanstaat, lopen we dan snel verder? Mogen we nog anders zijn? Anders door een rugzak met pijn uit het verleden, anders door een verstandelijke of fysieke beperking? Mogen gevoelens er nog zijn? Kunnen en willen we stilstaan bij wat de ander voelt en proberen daar begrip voor te hebben. Willen we proberen om gevoelens van de ander te begrijpen? Of staan we al meteen klaar met ons oordeel, die is zo lastig, die is zo gevoelig, die is niet zo sterk, die is raar of die doet moeilijk. Snoeren we de ander maar snel de mond met onze harde woorden, want wij weten het zo goed. Hebben we ons oordeel al klaar zonder dat we weten wat er in de rugzak van die ander zit. Zonder dat we de ander echt kennen. Zonder dat we goed gekeken en geluisterd hebben.

Ik wil zo graag zoeken naar verbinding, hoe kan ik aansluiten bij de ander, hoe kan ik met jou verbinding maken? Ook al begrijp ik jou mischien niet, begrijp ik niet waarom ik anders ben als jij. Maar wil ik wel proberen om dwars door het anders zijn heen, een relatie op te bouwen, verbinding te maken. En soms gaat dat, zoals in de afgelopen dagen gepaard met de pijn van opnieuw gekwetst worden. Dan slaat de ander met felle en harde woorden van zich af. En dat doet mij zeer. Wil je mij dan niet kennen? Wil je niet horen wat jouw woorden met mij doen? Mag ik er dan weer niet zijn? Doe ik er dan weer niet toe? Dan zal ik me emotioneel een stuk terugtrekken. En toch wil ik blijven zoeken naar relatie en verbinding. Wel op een grote afstand als eerder, want ik zit ook niet te wachten op nieuwe pijn die hard raakt aan pijnlijke plekken uit mijn rugzak. Maar toch wil ik je niet laten vallen, toch wil ik verbinding houden maar wel op afstand. Een veilige afstand zodat je me minder snel pijn kan doen. 

Ik hoop dat als we allemaal proberen om verbinding te zoeken, te kijken naar het mooie en goede in de ander. Als we onszelf proberen te verplaatsen in de ander en misschien zelf, een stukje open kwetsbaar durven over onze gevoelens en gedachten. Dat we zo echtte en hechte relaties opbouwen. Als we dat allemaal proberen zal de wereld een beetje mooier worden. Dan zal de liefde zich sneller zal verspreiden dan de pijn en het verdriet. Laten we proberen ons in liefde aan elkaar te verbinden 💕