De afgelopen weken worstel ik met mijn gevoelens. In mijn hoofd ben ik veel bezig met wat ik vanbinnen voel. En dat is me nog niet helemaal duidelijk, ik weet dat er iets in mij heel veel pijn doet. Ergens denk ik dat er iets van vroeger is op een diepe manier is geraakt en dat heeft pijnlijke gevoelens wakker gemaakt. Gevoelens van niet goed genoeg zijn, te gevoelig zijn. Ik worstel al tijden met mijn (hoog)gevoeligheid, de tranen die zo snel vloeien als iets me raakt. Het me anders voelen, me niet goed genoeg voelen. Ik vecht tegen mezelf want aan de ene kant vind ik mijn gevoeligheid fijn, dat ben ik. Aan de andere kant maakt het dat ik me anders voel dan andere mensen. Ik vind het heel moeilijk om mijn gevoeligheid oke te vinden. Het voelt als kwetsbaarheid, een kwetsbaarheid die op weinig plekken echt welkom voelt. En hoe kan het welkom zijn bij anderen als ik het zelf niet echt welkom heet? Zo worstel ik nog even verder.
Vandaag werd me weer voor gehouden Jezus was een en al gevoel. Hij was de man van smarten, Hij werd geraakt door mensen die kwetsbaar en zwak waren. HIj huilde bij het graf ban zijn vriend Lazarus. Gevoel mag er juist helemaal zijn bij Hem. Dat raakt me, mag ik met mijn gevoeleige aard er zijn bij Hem? Dat vind ik moeilijk, daar wil ik meer van horen om er in te durven geloven.
Ik kwam vandaag dit gedicht tegen en dat past wel bij mij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten