Hokjes denken

 Ik heb mezelf sinds mijn kinderjaren in een hokje geduwd, het hokje van klein en min denken over mezelf. Anderen die een betere of hogere opleiding hadden gehad plaatste ik in een heel groot hokje. De afgelopen jaren is mijn hokjes denken aan het schuren. Dat begon omdat ik mensen leerde kennen die hogere opleidingen hadden, maar in een gedrag en manier van doen in mijn ogen daar soms niets van lieten merken. Ik heb de afgelopen jaren vaak gedacht hoe dan… Jij hebt zoveel meer geleerd als ik, dan moet je toch weten dat je zo niet met mensen omgaat. Of je moet dan toch beseffen dat wat je zegt niet klopt. Daardoor gingen de hokjes met hoger opgeleide mensen rammelen. De ontdekkingen over mezelf, over wat ik kan en durf hebben het plaatje van mezelf laten beven. Ik kan wel wat, ik ben niet dom (al is vind ik het nog moeilijk om het echt te geloven) op sociaal gebied heb ik soms meer inzicht dan hoger opgeleiden en dat ontdekken voelt zo raar. Hoe kan dat nou…? Mezelf echt zien en op waarde schatten is hard werken. 

De weegschaal is in mijn hoofd altijd ongelijk geweest, ik op de grond en de ander die veel slimmer en hoger opgeleid is ergens hoog verheven. Ik ben gaan geloven wat ze vroeger zeiden dat ik dom en anders was.  De laatste tijd is die weegschaal meer in balans aan het komen. De weegschaal staat zeker nog niet in balans maar het is iet meer 2 uiterste. De ander staat niet meer zo hoog en ik niet meer zo laag. Ik ben aan het werk met een stukje eigenwaarde, want mezelf echt zien en op waarde schatten vind ik moeilijk. Het beeld wat ik jaren van mezelf heb gehad, wat ik altijd heb geloofd is niet zo makkelijk te veranderen.

https://www.youtube.com/watch?v=uKfS47Omwsc