Aangeraakt worden

Wat kan ik soms verlangen naar iets van fysiek contact. En dan is verlangen nog zacht uitgedrukt. Een intense behoefte aan even die hand op mijn schouder, even dat kneepje in mijn knie, die extra stevige handdruk, even die arm om me heen iets voelen van troost, nabijheid, merken dat ik of mijn pijn/verdriet gezien zijn. Even voelen dat ik leef, dat ik er toe doe. Gewoon even voelen.

En wat is het raar en onwennig om deze behoefte te voelen. Ik ben niet opgegroeid met knuffelen en aanraken. Ik voel er ook iets van onzekerheid en schaamte bij, mag ik dit wel voelen? Mag ik aangegeven waar ik naar verlang in contact met mensen met wie ik een band heb? Is het wel gepast om als vrijgezel hier naar te verlangen? Geef ik dan niet onbewust een verkeerd signaal af? Terwijl ik er niet iets seksueels of ongepast mee bedoel.

Ik worstel hier best mee, kan, mag en durf ik mijn behoefte aan een ander kenbaar te maken? Want sowieso vind ik mijn verlangens kenbaar maken naar de ander heel moeilijk. Ook dat heb ik niet geleerd. Ik was er voor de ander zijn behoefte, mijn verlangens deden er nooit toe. Als ik dan nu mijn verlangens uit. Hoort de ander mij dan? Word ik begrepen? Of schrik ik de ander af als ik uit waar ik behoefte aan heb. Ik vind het zo moeilijk wat mag wel en wat niet?