Het doet zo intens zeer vanbinnen. Het is een mix van eenzaamheid, verlangen, angst en ik weet niet wat allemaal nog meer. Het leren steeds meer mezelf te durven zijn is zwaar, het vragen om wat ik wil, wat ik ten diepste nodig heb is zo nieuw en onwennig, het voelt zo kwetsbaar. Ik verlang zo naar een diepe verbondenheid met mensen en ik kan die zo weinig vinden. Mensen zijn vaak zo oppervlakkig en inhoudsloos. Iedereen racet maar door en er is zo weinig tijd voor echte gesprekken. Het verlangen naar een einde aan mijn leven wordt steeds groter en intenser. Een verlangen naar een plek waar ik echt gekend word, een plek waar ik liefde en warmte zal vinden. Een plek waar licht en lucht is. Een plek waar ik met al mijn gevoelens en emoties mezelf mag en kan zijn. Een plek waar ik ten diepste gekend wordt en mezelf mag laten kennen. Waar ik meer dan ooit de Ina zal zijn die Hij heeft geschapen. Ik ben levensmoe, nee ik zal geen zelfmoord plegen. Maar als ik een ernstige ziekte krijg zal ik niet alles uit de kast halen om beter te worden. Ik heb al een tijd een niet reanimeren verklaring, en ik heb met mezelf afgesproken geen preventieve onderzoeken te doen. Overkomt mij wat, dan is het goed. Ik kan nu al vol verlangen uitkijken naar een nieuw leven bij Hem! Laat die ziekte, de hartaanval of wat dan ook maar komen het mag, ik wil wel sterven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten