Ik vind het moeilijk om iets te vragen voor mezelf, tenminste als het om iets vragen gaat wat er toe doet. Iets waar ik behoefte aan heb of iets waar ik naar verlang. Ik heb dat nooit geleerd, ik heb altijd geleerd dat mijn behoefte er niet toe deden. En als ik dan iets vraag, dan doe ik dat maar 1x, wordt mijn vraag niet gehoord dan heb ik iets van laat maar. Er zit iets in van ik doe er niet toe, ik ben niet belangrijk genoeg om gehoord te worden. Ik trek me terug achter mijn veilige muurtje van bescherming tegen afwijzing en andere pijn.
Opkomen voor mezelf vind ik moeilijk en helemaal bij sterke persoonlijkheden dan voel ik me al snel heel klein en minderwaardig. Iets terug zeggen als een ander heel stellig is en het denkt beter te weten als ik, dat vind ik moeilijk. Ik denk al snel dat de ander slimmer is als ik en dat die het wel beter zal weten. Daar wil ik mee aan het werk, ik wil mezelf gaan zien zoals ik ben. Niet de slimste qua opleidingsniveau maar zeker niet dom. Het is moeilijk om ingeprente gedachten en structuren te veranderen maar daar werk ik aan. Ik wil grenzen durven trekken, ik wil leren zeggen; de toon waarop je tegen mij praat vind ik niet fijn. Ik wil leren zeggen wat je nu zegt doet mij pijn. Ik wil leren zeggen ik zou het fijn vinden als je luistert naar wat ik zeg. Ik wil leren om mezelf gelijkwaardig aan de ander te gaan zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten