Delen

Als kind heb ik niet geleerd om te praten over wat ik voelde of dacht. Praten en delen van gevoelens of emoties deden wij thuis niet. De laatste jaren ben ik dat aan het leren. Het valt me op dat veel (volwassen) mensen dat nu ook nog lastig vinden. Praten over koetjes en kalfjes oke, maar echt praten over wat je voelt, wat er pijn doet in je leven, waar je mee worstelt. Daar praten mensen blijkbaar liever niet over. Ergens lijkt het wel niet te horen om te delen wat er echt vanbinnen speelt, wat je moeilijk of juist heel fijn vind. Of misschien ligt het aan onze Twentse aard dat er niet gepraat wordt over wat we vanbinnen beleven.

Een aantal jaren had ik een vriendin met wie ik veel deelde van wat er in mijn leven gebeurde. Ook de intense worsteling met mezelf, mijn verleden en de geloofsworsteling. Ik deelde best veel met haar en volgens mij stond ik ook open voor haar verhalen. Tot ze afgelopen zomer boos vertelde dat ze zich net mijn hulpverlener voelde. En dat ik geen oog en oor had voor haar verhaal. Dat deed zeer! Ik had haar meerdere malen gezegd als er wat is mijn deur staat open, daar heeft ze nooit gebruik van gemaakt. Ik heb volgens mij heel wat betekend voor haar gezin in tijden van ziekte. Ik dacht echt dat ze het fijn vond om naar mij te luisteren dat we als vriendinnen er voor elkaar waren. Ik dacht dat ik genoeg oog en oor had voor wat er in haar leven gebeurde. Maar blijkbaar heb ik me vergist, heb ik ergens steken laten vallen. Ik merk dat die opmerking dat zij zich mijn hulpverlener voelde ergens is blijven haken. Ik ga met andere vriendinnen niet meer zo de diepte in. Ik houd het veel meer aan de oppervlakte. Ik deel best wel dingen maar niet meer zoals ik eerder deed. Blijkbaar is het delen van mijn diepste wezen iets wat alleen bij een hulpverlener kan. Of op papier zoals hier in mijn blog, hier kan ik schrijven en delen wat ik wil en als mensen het niet begrijpen of niet willen lezen jammer dan, dat zie en voel ik niet. Er is een stukje openheid en diepgang in het delen met anderen verdwenen door die ene opmerking. Ik wil niet dat vriendinnen zich mijn hulpverlener gaan voelen, ik wil niet weer zo diep geraakt worden door kwetsende woorden. 

Hulpverleners daar heb ik er ook verschillende van gehad en ook die kunnen niet allemaal even goed luisteren. Ik heb meegemaakt dat de hulpverlener nadat ze me net 2 weken kende al wist wat goed voor mij was. Of een hulpverlener die wilde dat ik op dezelfde manier als hij dacht. Empathie, echt luisteren ook naar wat ik niet zeg en openstaan voor mij en mijn verhaal is helaas ook in hulpverlenersland een zeldzaamheid. De meeste hulpverleners kwamen niet naast me staan door ook iets van zijn/haar leven met mij te delen. Om zo een band en vertrouwen te laten groeien. De meeste hulpverleners gingen ver boven mij staan en lieten duidleijk merken dat zij de meerdere en ik de mindere was. In plaats van me uit de put te halen duwde ze me verder naar beneden. Dat maakte mij onzeker, mijn zelfvertrouwen heeft ook door hulpverleners vaak een knauw gekregen. Ik ben steeds voorzichtiger geworden in delen van wat er in mijn hart en hoofd gebeurd. Ik heb een soort van antenne ontwikkeld en tast eerst goed af wat ik aan een iemand heb. Soms deel ik iets uit mijn leven als test om te zien hoe ze er op reageren en of ze het onthouden. Mijn antenne tast dan af hoe reageren ze, doen ze er wat mee? Wordt er echt naar mij geluisterd, willen ze me echt leren kennen? Soms merk ik dat een hulpverlener dat wel doet, dan wordt het echt spannend. Is de persoon dan veilig genoeg om de diepte in te gaan? Soms staan alle seinen op groen en weet ik diep vanbinnen deze persoon is veilig, ik mag en kan mijn hart laten kennen. Maar dan ben ik toch bang, bang om te ver te gaan, bang om te veel te vragen, bang dat wat ik wil delen de ander niet wil horen. Bang omdat wat ik wil delen zoveel pijn doet vanbinnen. En als die pijn niet begrepen, niet gezien of niet gehoord wordt door de persoon met wie ik het wil delen, dan doet het nog meer pijn. Dan klap ik dicht, dan duw ik het gesprek bewust een andere kant op. Dan durf ik niet meer te delen. Het delen van mijn diepst (kwetsbare) ik, kan ik alleen maar als mijn antenne empathie en begrip voelt. Dat kan ik alleen op een veilige plek, als de situatie veilig voelt of als ik weet er is iemand bij me die me helpt, die aan mijn kant staat. Iemand die weet en begrijpt hoe moeilijk het is om mijn hart te delen. Iemand die me helpt als ik dicht klap en het gesprek dood wil laten bloeden. Iemand die veilig is en die mij wil helpen om mij een andere hulpverlener mijn hart en ziel te laten zien en te delen wat er vanbinnen leeft.

Dankbaar ben ik, dat ik naast alle missers op hulpverleningsgebied al een aantal jaren een hulpverlener heb die weet hoe het is om naast me te staan. Die echt wil weten wat er in mijn hart leeft. Die me een duwtje in de rug geeft en zegt probeer het maar, dat kun je wel. God heeft hem op mijn pad gebracht en daar ben ik Hem zo intens dankbaar voor!