Wie ben ik?

Wie ben ik? Die vraag speelt al heel wat jaren een rol in mijn leven. Wie ben ik ten diepste? Wie mag ik zijn? En in hoeverre durf ik wie ik ben aan een ander te laten zien en te laten kennen? En in hoeverre kent de ander mij en wil de ander mij kennen? 

Met de vraag wie ben ik bedoel ik niet de uiterlijke of aan de oppervlakte liggende kenmerken van mezelf. Zoals: ik ben een vrouw, ik ben geboren in 1973, ik heb blauwe ogen, ik heb overgewicht, ik ben dol op kinderen, ik ben creatief etc. Of meer de eigenschappen als ik hou van opschieten en ben snel afgeleid 😉 Nee ik bedoel meer het echt kennen. Wie ben ik eigenlijk? Hoe heeft God mij bedoeld toen Hij mij het leven gaf? Ik vind het oprecht een moeilijke vraag want ook ik kom aan met allerlei eigenschappen, dingen die ik doe en karaktertrekken van mezelf. En toch weet ik heel goed dat ik niet mijn lichaam, niet wat ik doe, niet mijn gedachten en niet mijn gevoel ben. Wat blijft er dan nog van mij over? Wie ben ik dan wel? Wie zit er onder al die lagen? Ik worstel nog steeds met deze vraag. Wat ik nu tijdens het schrijven van deze blog besef is dat ik al wel beter dan een paar jaar geleden, weet wie ik ben. Maar uitleggen kan ik het niet. Het is een soort weten, een soort kennen diep vanbinnen. En ik begin die vrouw wel te mogen. 

De vraag wil de ander mij kennen? En in hoeverre durf ik mij echt te laten kennen aan de ander. Best spannende vragen, aan de oppervlakte wil en kan ik mezelf makkelijk laten kennen. En hier op papier in mijn blog kan ik heel open en kwetsbaar zijn. Ik zie niet wie het leest en hoe de ander er op reageert. Een veilige manier van me laten kennen. Spannender is het om in een gesprek, in contact met anderen me echt te laten kennen. Dan komt mijn gevoel er bij, hoe voelt het contact met de ander. Is die persoon veilig? Nee ik ben niet bang dat iemand mij fysiek pijn doet. Met veilig bedoel ik een emotionele veiligheid. Ik merk dat ik het moeilijk vind om uit te leggen met wat ik bedoel met emotionele veilig. Ik weet dat het alles met mijn hechtingsprobleem en emotionele verwaarlozing te maken heeft. Intuïtief tast ik in gespreken en in een ontmoetingen af. Voelt deze persoon veilig genoeg om mijn hart te openen, misschien tast ik onbewust wel af wil die persoon mij echt leren kennen. Misschien is het wel raar en ongewoon dat ik er zo de behoefte aan heb dat mensen mij echt kennen. Als de ander dat raar, vreemd of niet nodig vindt, is dat en gemis voor die persoon. Voor mij is het wel belangrijk!

Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat ik voor antwoorden op mijn identiteitsvragen het niet buiten mezelf moet zoeken. Ergens vanbinnen zal ik de antwoorden en de innerlijke rust vinden die ik zoek. Ik denk dat die zoektocht samenhangt met de vragen wie ben ik voor God? Wat kan God met mij beginnen? Hoe kijkt Hij naar mij? Is Hij een beetje blij met mij? Vragen waar ik met mijn hoofd makkelijk een antwoord op kan geven. En toch blijven ze vanbinnen knagen aan mijn gevoel. Ik zoek in mijn relatie met God naar iets wat ik niet zo makkelijk kan omschrijven. Iets wat dieper gaat dan het zeggen dat ik geloof. Ik weet dat die zoektocht naar het diepste wie ben ik en wie ben ik voor God, alles te maken heeft met de emotionele verwaarlozing in mijn jeugd. Ondanks de vragen, de zoektocht en de worsteling met mijn identiteitsvragen, weet ik ook dat ik de antwoorden vind in Zijn IK ZAL ER ZIJN!