Hulp vragen

Ik vind het vragen om hulp om meerdere redenen moeilijk. Ik heb al jong geleerd dat ik het alleen moest doen, er was niemand die mij hielp. Niet met mijn schoolwerk, niet tegen het pesten van kinderen uit het dorp, hulp was er gewoon niet. Ik moest het alleen doen. Dat alleen doen heb ik mezelf misschien wel te eigen gemaakt. Om hulp vragen geeft mij een kwetsbaar gevoel. Ik merk dat er nog zoveel onbegrip en vooroordeel is dat ik het heel moeilijk vind om te vragen om hulp. Van de week maakte mijn psycholoog een opmerking waardoor ik besefte dat het alleen willen en moeten doen ook te maken heeft met het niet goed gehecht zijn. Wat gaan mijn hechtingsproblemen ver en diep en wat raken ze veel pijnlijke plekken in mijn leven.      

Om hulp vragen vind ik nog moeilijker geworden nadat ik een aantal keren behoorlijke negatieve en pijnlijke ervaringen heb opgedaan met het om hulp vragen. Ik vroeg om hulp bij de kerk en stootte bij verschillende hulpvragen mijn neus. Ik vroeg hulp bij een ambulante hulpverlener en voor dat ze me goed kenden en wist waar ik mee worstelde hadden ze al een mening en kreeg ik voor de zoveelste keer in mijn leven een etiket opgeplakt. Want ook konden ze me dan misschien niet (blijven) helpen, de manier van afwijzen van omgaan met mijn hulpvraag deed mij pijn. Ik merk dat luisteren naar wat de hulpvraag is, heel moeilijk is. Vaak krijg ik een antwoord terwijl ik alleen maar wil dat mensen meedenken, meezoeken naar een antwoord. Hulp vragen omdat ik iets fysiek niet kan, is ergens iets wat ik liever niet doe. Ik schaam me voor mijn beperkingen, ik wil ze liever niet erkennen ook al kan ik er niet omheen. Die helpen hand vragen bij het opstaan uit een lage stoel is een pijnlijke, het confronteerd me met beperkingen die ik liever negeer. Het vragen om hulp omdat iets te zwaar of te moeilijk is vind ik lastig. Hulp vragen voor wat dan ook, doe ik liever niet. ik moet en zal het eerst zelf proberen en als het dan echt niet lukt en het niet anders kan dan vraag ik om hulp.  

Het vragen om financiële hulp vind ik nog lastiger. Het schaamte gevoel is (bij mij in iedergeval) nog groter. En het oordeel van de buitenwerled is harder. Probeer te bezuinigen, zoek een betaalde baan, of neem een krantenwijk. Opmerkingen die ik al eens heb gehoord. Vragen naar het waarom of de achtergrond van de financiële zorgen gebeurt niet snel, een oordeel klaar hebben is makkelijker. Ik heb 1x in mijn leven met schroom en met schaamrood op mijn wangen bij een instantie/organisatie om financiële hulp gevraagd en nog met een bijzondere reden, maar dat was ook meteen de laatste keer. De domme (maar o zo pijnlijke opmerkingen) na afloop doen me nog pijn. Ik kan het de beste man niet eens kwalijk nemen hij was/is niet opgeleid om met mensen in (financiële/emotionele) problemen om te gaan. Ik kan alleen maar hopen en bidden dat dit de enige en laatste keer is dat hij zulke opmerkingen maakte bij iemand die aanklopte voor hulp. Gelukkig ken ik ook mensen die zonder te vragen willen helpen en bij springen wanneer het nodig is. Soms zelfs vanuit hun eigen kleine budget, omdat ze zelf hebben ervaren hoe fijn het is dat iemand je helpt als de (financiële) nood hoog is.

En dan is er nog het vragen aan God om hulp. Vorige week zat ik in (financiële) nood, ik vroeg God wel om hulp. Dat was niet mijn eerste reactie, maar goed ik deed het nog wel. Maar daar bleef het bij. Ik vroeg om hulp en ging meteen zelf weer verder met regelen en zoeken naar een oplossing. Ik verwachtte besefte ik van de week toen ik er met mijn psycholoog over sprak, helemaal geen hulp van God. Ik vroeg het Hem wel, maar verwachtte geen echtte hulp van Hem. Hij kon dit probleem (dacht ik) niet oplossen ik moest dit zelf doen. En dat besef deed me zo zeer afgelopen dagen. Ik verwacht het niet van Hem. Ik verwacht van Hem dezelfde houding, eenzelfde oordeel en desinteresse als van mensen. Ik geloof echt in Hem, maar verwacht ik ook iets van Hem? Vertrouw ik Hem? Vertrouw ik er op dat Hij voor mij zorgt? Durf ik (in de nood) mijn leven in Zijn handen te leggen. Of wil ik het dan toch alleen doen? Het weer zelf oplossen? En toch toen de oplossing kwam, toen dankte ik Hem. Ik wist dat Hij had geholpen om mijn probleem op te lossen. Hoe werkt dat dan in mijn hoofd en hart? Iets niet verwachtten van God maar toch dankbaar zijn als Hij voor mijn gevoel de oplossing bied. Pff ik vind geloven en vertrouwen ingewikkeld!

Gelukkig heb ik ook positieve ervaringen bij het vragen om hulp. Een aantal jaren geleden gaf ik bij mijn huisarts aan dat ik op was, ik kon niet meer. Ik stond op een tweesprong hulp vragen en hulp zoeken of een einde aan mijn leven maken. Ik vroeg om hulp en kreeg hulp, een huisarts die me serieus nam en luisterde zelfs naar wat ik niet zei. En later verwees ze me door naar een psycholoog die mijn vraag om hulp (nog steeds) serieus neemt en me helpt. Hij lost het niet voor me op, maar helpt me wel inzichten te vinden om verder te komen. Hij wijst me soms heel fijntjes naar Iemand bij wie ik altijd 24/7 om hulp kan vragen. 

Om hulp vragen, vereist heel veel moed! En hulpgeven vraagt om een dienende houding, een luisterend oor voor wat er gezegd en gezwegen wordt. Het vraagt niet om kant en klare oplossingen, maar om te luisteren en er zijn wanneer de nood hoog is. Die arm om de schouder, dat luisterende oor en dat steuntje in de rug het is zo belangrijk. Het laat mij als hulpvrager voelen dat ik er niet alleen voor sta!