Vrijwilliger

Al heel wat jaren doe ik vrijwilligerswerk in het verzorgingshuis hier in het dorp. Het werk met de bewoners vind ik leuk om te doen. En wat vinden ze het fijn als je even aandacht voor ze hebt, even belangstelling toont voor wat ze maken of voor wat ze hebben meegemaakt. Wat genieten ze van de laatste nieuwtjes uit het dorp. Wat mij al jaren stoort is de manier waarop wij als vrijwilligers worden behandeld. De vrijwilligers coördinatoren die ik daar de afgelopen jaren heb leren kennen zien je niet staan. Ze kennen je niet en doen ook geen moeite om je te leren kennen. Als je moeite hebt met veranderingen nou dan stop je toch. Oudere vrijwilligers worden na jaren trouwe dienst af geserveerd met een bloemetje verzorgd door mede vrijwilligers, een fatsoenlijk bedankje kan er niet eens af. En dat stoort me, deze mensen hebben jaren zich belangeloos ingezet voor een organisatie. En worden zo aan de kant geschoven, blijkbaar ben je als vrijwilliger niet waardevol genoeg. Het meeste personeel kent je niet, je bent onzichtbaar. Het afgelopen jaar tijdens corona was er geen contact, we hoorde niet hoe het met de bewoners ging, maar er werd ook niet gevraagd hoe het met ons ging. Terwijl er onder de vrijwilligers genoeg mensen in de risico groep vielen. Ik wil met liefde gratis en voor niets komen helpen, maar verlang en snak naar een klein beetje waardering, dat dank je wel zegt zoveel. En dat hoeft niet elke week, dat hoeft geen knieval te zijn. Maar mij oprecht laten voelen dat ik als vrijwilliger van toegevoegde waarde ben. Dat mis ik enorm, dat heb ik nodig om mijn werk met liefde te kunnen doen! Ik voel me in dit vrijwilligerswerk als een bloem die snakt naar water. Nu door corona ligt het meeste stil, of ik straks weer ga beginnen weet ik nog niet.  

En dat is niet alleen bij het verzorgingshuis zo, ook bij het vrijwilligerswerk voor de kerk is het niet anders. Er is sinds kort een vrijwilligers coördinator aangesteld, om de vrijwilligers in kaart te brengen. En ook hier mis ik de belangstelling voor mij, voor ons als vrijwilligers. Ook hier ben je onzichtbaar. Ik ben met een groepje vrouwen (uit liefde gemaakt) aan het handwerken we verkopen wat we maken en de opbrengst is voor de kerk. We hebben al een aantal keren geld over gemaakt maar nog nooit een dank je wel gehad. Of iets gehoord in de trant van wat een mooi initiatief. En ook hier hoef ik niet elke week een dank je wel te horen, ze hoeven niet op hun knieen me te bedanken. Maar iets voelen van waardering zou fijn zijn. De vrijwilligers coördinator heb ik op de hoogte gebracht hoe ons team is gegroeid van 2 naar 12 vrijwilligers en wat ‘Uit liefde gemaakt’ voor mij persoonlijk betekend maar geen reactie. En dan denk ik daar gaan we weer, belangstelling tonen als vrijwilligers coördinator is blijkbaar moeilijk. Misschien ben ik wel te gevoelig voor een bedankje en een beetje belangstelling. Maar ik weet dat ik als mens me gezien zou voelen als ik af en toe een dank je wel, of iets van interesse in mij en wat ik als vrijwilliger doe zou ervaren. Ik zou me als vrijwilliger welkom en waardevol voelen. Ik geniet van wat ik doe voor ‘uit liefde gemaakt’ maar of de opbrengst naar de kerk blijft gaan weet ik nog niet.

Ik ben de coördinator van ‘uit liefde gemaakt’ en ik vind het belangrijk om dank je wel te zeggen tegen mijn vrijwilligers, ik vind het belangrijk om iedereen een kleine blijk van waardering te geven afgelopen kerst en Pasen. Even laten voelen aan mijn vrijwilligers dat ik blij met ze ben, dat ik waardeer wat ze doen voor ‘uit liefde gemaakt’. Ik wil dat mijn vrijwilligers zich gezien, gehoord en gekend voelen in wat ze doen, wat ze kunnen en wat ze maken. Ze doen er toe! Dat is iets wat ik heel belangrijk vind. Het is liefde werk, ik wil de liefde uitdelen aan mijn vrijwilligers. Maar wil dan als vrijwilliger die liefde zelf dan ook voelen en ervaren! Anders verpieter ik en haak ik af!