Schuldgevoel

 

Op mijn 12e is mijn vader verongelukt, hij werd aangereden door een auto en was op slag dood. Heel lang heb ik alleen geworsteld met een intens schuldgevoel. Ik had hem de avond voor het ongeluk gevraagd om hulsttakjes voor me mee te nemen want ik wou kerstbakjes maken. In mijn hoofd was dat de reden dat hij is aangereden. Hij was vast in gedachten zo bezig met mijn verzoek. Hij was vast (in mijn beleving) zo druk bezig met rondkijken naar hulsttakjes dat hij de auto niet heeft gezien. Dus was het (in mijn beleving) mijn schuld dat mijn vader dood was. Ik had hem met mijn verzoek de dood in gejaagd. Ik heb daar weken alleen mee rond gelopen, tot ik op een gegeven moment met mijn moeder deelde. En die was laconiek nee hoor het was niet jouw schuld en daar was het onderwerp voor haar mee klaar. Mar voor mij niet, ik voelde me nog steeds schuldig. Het heeft heel wat jaren geduurd voor ik die gevoelens kwijt was. Nu ik ouder ben snap ik dat het gewoon een ongeluk was.

Een ander soort schuldgevoel kreeg ik mee in mijn opvoeding. Als ik niet deed wat mijn moeder graag wilde dat ik deed. Dan was ze verdrietig, dan was ze teleurgesteld in mij. En dan voelde ik me schuldig. Ik kon het mijn moeder die het al zo moeilijk had toch niet nog moeilijker maken. Ik kon toch wel gewoon doen wat ze van me vroeg. Haar leven was al zo zwaar moest ik haar enige dochter het dan nog moeilijker maken door tegendraads te zijn, door haar niet te willen helpen? Dus deed ik braaf wat er van me verlangd werd.

Iets van datzelfde schuldgevoel van vroeger ervaarde ik het afgelopen weekend. Ik kreeg een berichtje van iemand met wie ik in contact was geweest positief getest was op corona. Meteen sloegen bij de stoppen door, nee niet om mezelf. Maar het idee dat ik een ander zou hebben ziek gemaakt, misschien zelfs zo ziek dat ze zouden overlijden. Ik was in contact geweest met een 89 jarig en met een man die een hartkwaal en meerdere kerne kanker heeft gehad. Dat maakte me helemaal gek. De wat als vraag bleef maar door mijn hoofd gaan. De wie heb ik allemaal ziek gemaakt vraag en het oordeel over mezelf was niet mals. Tot mijn broer er zondagmiddag helemaal klaar mee was en me dringend verzocht om me te laten testen op corona. Maandagochtend een corona test gedaan en maandagavond mocht ik God danken dat de uitslag negatief was. Gelukkig, ik had niemand ziek gemaakt en er kon dus niet (weer) iemand doodgaan door mijn schuld.

Schuldgevoel het is een raar iets. Het kan je aanklagen voor iets waar je helemaal niets aan kan doen. En ook al weet je dat het gevoel niet klopt en niet nodig is. Toch is het er en kan ik het niet zomaar van me afschudden.