Vertroebeld (Emmaüsgangers)

Samen lopen de 2 leerlingen van Jezus op de weg naar Emmaüs, er is veel gebeurd de afgelopen dagen en hun wereld staat op zijn kop. Alles ging anders dan ze hadden verwacht, het ging zo snel. En nu is die Ene van wie ze alles verwachten er niet meer. Ze zijn druk aan het praten met elkaar, samen delen, is samen helen. En dan komt er iemand naast ze lopen. Maar hun blik is zo vertroebeld, ze zijn zo druk met zichzelf en wat ze voelen dat ze de persoon die naast hun komt lopen niet herkennen. Ze vertellen aan de man onder het lopen wat er is gebeurd de afgelopen dagen in Jeruzalem, hoe hun vriend, hun geliefde meester van wie ze zoveel verwachtten is gekruisigd, gestorven en begraven. Ze hadden nog een paar dagen gewacht, gehoopt op een wonder. Maar het graf was leeg aangetroffen door een paar vrouwen, Hij was echt weg. Hun hoop op de bevrijding van Israël was vervlogen, ze zagen geen toekomst meer. Het was donker, koud en leeg in hun leven. De hoop die ze hadden op andere tijden was vervlogen, de grond was onder hun voeten weggeslagen. Ze waren in de rouw om het overlijden van hun vriend, in de rouw om het verlies van hun dromen en hun plannen. Al hun wanhoop, gemis en verdriet deelde ze met deze man. Ergens kwam hij hun vertrouwd voor, maar ze zagen het niet. Hun blik was vertroebeld. Maar bij het eten, toen Hij het brood met hun brak, toen zagen ze het, toen gingen hun ogen open en werd hun blik helder. Hun vriend, hun redder, hun meester Hij leefde echt!  

Het verhaal van de Emmaüsgangers kende ik wel. En toch ontdekte ik voor mezelf er iets nieuws, iets kostbaars en moois in. Wat ik heel bijzonder vind is, dat ondanks dat ze Hem niet (her)kennen, ze wel hun hart en ziel bij hem uitstorten. Al hun verdriet, gemis en pijn delen ze in die wandeling met hem. Ergens voelde hij dus vertrouwd en veilig aan, anders deel je dit soort gevoelens niet. En dat vind ik een kostbare en troostvolle ontdekking! Dat we in ons onderbewustzijn Hem herkennen. Ook al herkennen onze ogen Hem niet omdat ze vertroebeld zijn. Ons hart, onze ziel weet wie Hij is. Onze Herder, onze Redder, onze Vader, onze Verlosser! Hij leeft!

Mijn blik is ook vaak vertroebeld, dan stormt het zo hard in mijn leven dat ik Het licht in mijn leven even niet meer zie. Het licht is er wel, maar ik ben bang, ik trek me terug in mijn eigen bange wereldje, waarin ik mijn ogen zo hard dicht knijp vol van angst, onrust en verdriet. Dat ik Het licht niet durf te zien. Bang dat het niet voor mij is, bang dat het dooft terwijl ik er naar toe snel. Maar Hij gaat met mij mee, elke dag weer. Ook al ben ik bang, ook al zijn mij ogen vertroebeld door mijn tranen, zelfs al is de duisternis zo levensgroot aanwezig is. Toch is Hij erbij en zelfs als mijn ogen te vertroebeld zijn om Hem te herkennen Dan weten mijn hart en ziel Het licht te vinden! Hij heeft Zijn naam aan de mijne verbonden, Hij loopt naast me ook al zie ik door mijn vertroebelde blik Hem soms niet.