Wat ben ik God dankbaar, dankbaar omdat Hij mensen op mijn levensweg heeft geplaats die mij de moeite waard vinden om echt te leren kennen. Het voelt vreemd en ontwenning als ik nu merk dat iemand bepaalde dingen van mij weet. Mij zover kent dat ik iets wel of niet zou doen, of dat ik bepaalde dingen uit de weg ga omdat ik ze confronterend en moeilijk vind. Ik ben zo dankbaar dat Hij mij zoveel geeft. Hij vult soms wensen en verlangens in op een totaal andere manier dan ik had uitgedacht. Afgelopen dagen bood iemand aan om mij te helpen met opdrachten uit een boek die te maken hebben met mijn hechtingsproblemen en mijn geloofsleven. Ik had de opdrachten gelezen maar meer ook niet, die opdrachten doe ik wel een keer (of niet) dacht ik. Ik vond de opdrachten moeilijk en confronterend. Maar tot mijn verbazing vroeg iemand doe je ook de opdrachten? Ehh nee misschien bij een 2e ronde als ik het boek nog eens lees. Ik dacht al dat je dat zou ontwijken, zullen we dan die opdrachten samen doornemen? Vroeg de persoon in kwestie. Ja graag zei ik! Ergens verbaasd dat iemand door had dat ik de opdrachten maken moeilijk vond. Ik vind het fijn dat ik over mijn worsteling over hechting en geloof met iemand kan praten, iemand die mij kent en bij wie ik me veilig en op mijn gemak voel.
Gekend worden, God laat me er steeds meer kennis mee maken. Ik weet dat Hij mij kent. Dat merk ik in situaties die ik net beschreef. En toch voel ik me onzeker over mijn relatie met Hem. Verstandelijk kan ik het heel beredeneren, maar Hem emotioneel dichtbij laten komen is een ander verhaal. De angst om niet goed genoeg te zijn, de angst voor afwijzing het is er, en het is zo groot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten