Ik zie een paar ogen de ruimte afzoeken, zoeken of er iemand is. Het zijn babyoogjes die ik zoekend zie rondkijken, kijkend of er met iemand is om contact mee te. Of er iemand is die haar ziet. Maar er is niemand voor haar. Ik zie haar gezichtuitdrukking veranderen.
Dit beeld achtervolgt me al een tijdje en dat beeld doet zo zeer vanbinnen. Wat voel ik een onzekerheid, een pijn en een verdriet achter die zoekende oogjes. Wat wil ik haar graag oppakken en troosten. Haar laten weten dat er wel iemand is die haar ziet. Dat er wel iemand is die de verbinding met haar wil maken.
Het doet zo zeer omdat ik die ogen ken. Het zijn mijn ogen en dat raakt me ongelofelijk diep.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten