Een deel van mij

Een deel van mij

Is zo open en vrij
Soms zo spontaan en impulsief
En tegelijkertijd heel sensitief
Het voelt dingen aan
Ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan
Langzaam leer ik te luisteren naar mijn gevoel
En dat zegt soms een heleboel
Soms merk ik dat iemand niet echt ‘aanwezig’ is in een gesprek
En ondanks correcte antwoorden en reacties ervaar ik dat als een gebrek

Ik mis dan best een heel belangrijk iets

Maar hoe zeg ik tegen iemand zoiets?
Al dat voelen vind ik best een lastig ding
Want diep vanbinnen verlang ik naar verbinding

Er is ook een deel van mij
Dat is helemaal niet vrolijk en blij
Daar zit een boosheid opgehoopt
Die mij langzaam sloopt
Soms doe ik mezelf pijn
Dat gevoel is dan best even fijn
Dan moet ik mezelf slaan of snijden
Dat is niet te vermijden
Ik voel dan zoveel boosheid door me heen gaan
Soms ben ik dan best wel eens bang, dat ik te ver zal gaan
Bang dat ik in die woede, me in mijn buik steek of mijn polsen door snij
En ik me dan eerlijk afvraag, is de dood dan dichtbij?
Ik ben ook wel nieuwsgierig naar wat ik dan zal voelen
Zal dan alle pijn en gemis, met het bloed uit mijn lijf wegspoelen?
Het is niet dat ik dan denk aan zelfmoord
Alleen is de boosheid dan zo nadrukkelijk aan het woord

Er gebeurt dan zoveel vanbinnen
Aan uitleggen zal ik niet beginnen
Ach en wie zou het willen horen?
Ik wil anderen met mijn pijn niet storen
Ik ben er aan gewend niet te worden gehoord
Mijn stem is jaren geleden al gesmoord
Al zo vaak ben ik met een roep om begrip of hulp op de koffie gekomen
Dat ik er niet meer over durf te dromen
Uitleggen heeft geen zin als er niet gehoord wordt wat ik heb gezegd
Dan voelen relaties vaak leeg, hol en onecht
Mijn ziel zal ik niet meer zomaar blootgeven
Diep vanbinnen heb ik de hoop op verbinding opgegeven