Hoe gaat het met je?

Hoe gaat het met je, is een vraag die we elkaar nog wel eens stellen als we elkaar een tijdje niet hebben gezien of gesproken. En soms is het een vraag voor de vorm uit beleefdheid. Het is een vraag waar je veel kanten mee op kunt. Ik vind het vaak best een lastige vraag. Wil iemand echt weten hoe het met me gaat? En hoe diep mag, kan en durf ik dan te delen hoe het met me gaat. Ik merk de laatste tijd aan mezelf dat ik minder deel met de mensen om me heen. Het voelt voor een deel niet veilig meer. Niet dat ik bang ben dat ze met mijn verhaal de straat op gaan. Het voelt niet veilig om me kwetsbaar op te stellen als ik geen echt luisterend oor en begrip vind. Ik blijf heel erg aan de oppervlakte, tast af wat wil de ander van me weten. Iedereen is zo druk met hun eigen leven. En dat is goed en logisch natuurlijk. Het is ook een vraag die ik makkelijk kan ontwijken door over ‘Uit liefde gemaakt’ of een ander onderwerp te beginnen. De meeste mensen hebben het dan niet door dat ik geen antwoord heb gegeven. En dan merk ik dat ik dan vanbinnen al ben afgehaakt. Ik trek me meer terug, laat mij maar lekker in mijn eentje thuis, dat doet minder zeer. 

Ik deel niet meer zo graag mijn hart met de mensen om me heen. Het niet begrepen worden doet te veel zeer. De conclusies die zo snel getrokken worden, de goed bedoelde oplossingen die aangedragen worden. Het doet allemaal zo zeer. Het delen lukt soms wel als mensen gericht vragen gaan stellen, laten voelen en merken dat ze echt geïnteresseerd in mij zijn. De meeste contacten zijn oppervlakkig en leeg. Met een enkele vriendin kan ik echt de diepte in, de diepte van de pijn van het leven en de diepte van de geloofsworsteling.

Hoe kan ik ook uitleggen wat ik voel, hoe ik met mezelf worstel. Ik wil niet die klager zijn, ik wil niet dat ze denken oh nee niet weer dat verhaal. Dus hou ik het voor mezelf, worstel ik wel alleen. En gooi ik het er wel uit bij mijn hulpverlener. Daar mag en kan ik mijn verhaal wel tig keer doen, zonder dat het, een oh nee daar is ze weer is (even cynisch daar wordt hij ook voor betaald). Zonder gekheid daar is het veilig wat ik denk en wat ik voel. Wat is het heerlijk dat ik (hier op aarde) een veilige plek van God gekregen heb. Een plek waar ik mag klagen, mag huilen, mag treuren, waar mijn (geloofs-)worstelingen en onzekerheden er mogen zijn. Zonder veroordeling, zonder goed bedoelde adviezen, zonder te snel getrokken conclusies of snelle oplossingen. Wat ben ik God daar dankbaar voor! Dankbaar dat ik de afgelopen jaren in ieder geval 1 veilige plek gekregen heb om me te uiten. 

En wat kan ik verlangen naar die veilige plek boven. En tegelijk hangt ook daar weer angst en onzekerheid omheen. Een innerlijke worsteling waar ik nog niet klaar voor ben om dat (hier) te delen.