Een andere taal spreken

We spreken als mensen verschillende talen zoals; Frans, Chinees of Engels en door die verschillende talen begrijpen we elkaar niet altijd. Ik ben geen ster ik andere talen spreken of lezen. Maar ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik een hele andere taal spreek dan veel mensen die ik tegen kom, geen andere landstaal of dialect. Maar een andere gevoelstaal, een andere taal die ik moeilijk uit te leggen vindt. Het is de taal van voelen, van aanvoelen, een taal van verbinding, een andere liefdestaal. Ik merk dat ik anders ben, dat ik behoefte heb aan diepgang, aan echtheid, aan verbondenheid, aan het kennen en gekend worden. Ik hou van zachtheid, van nabijheid, ik hou van warmte ik wil verbinden en verbonden wezen op de diepere lagen van het leven. 

Het gekke is dat ik een groot deel van mijn leven heb geworsteld met het me anders voelen, anders zijn was iets negatiefs. Ik was anders in de vorm van dom en niet intelligent. Door het moeten gaan naar speciaal onderwijs kreeg ik onterecht een stempel en daar heb ik heel wat jaren mee geworsteld. Ik heb getwijfeld aan mijn eigen intelligentie, getwijfeld aan mijn eigen kunnen. Er stond voor mij een stempel op mijn voorhoofd dom, afgekeurd, waardeloos, niet bruikbaar. Dat deed zo zeer want ik wilde erbij horen, ik snakte zo naar ergens verbinding vinden. Ik wilde niet anders zijn. Want door het 'anders' zijn mocht ik er niet bij horen. Stond ik buiten de groep van leeftijdsgenoten, de kerkelijke gemeente en de maatschappij en dat terwijl ik er zo graag bij wilde horen. Ik wilde net als hun zijn, ik wilde dezelfde taal spreken. Ik snakte zo naar verbondenheid, dat ik me van mezelf probeerde af te snijden om er bij te mogen horen. Maar wat ik probeerde en deed het erbij horen lukte me maar niet. Ik bleef het buitenbeentje, ik bleef vreemd en anders. Ik was de afgelopen jaren een eind op weg om mezelf kwijt te raken, om iemand te worden die ik niet was, niet kan en wil zijn. Ik wilde zo graag erbij horen, ik wilde me zo graag geaccepteerd en geliefd voelen. 

De afgelopen tijd, ben ik aan het ontdekken dat mijn 'anders' zijn oke is. Het voelt raar om te zeggen dat ik niet dom ben, dat ik niet achterlijk of gek ben. Dat er niets mis is met mijn intelligentie. Maar eigenlijk wil ik dat nog steeds als bewijs zwart op wit hebben. Bewijs om mezelf maar nog meer de mensen in mijn kerkelijke gemeente en in de maatschappij te overtuigen dat er niets mis is met mij. Ik ben nu aan het ontdekken dat mijn anders zijn iets positiefs is. En dat voelt raar en ontwenning maar maakt me ook dankbaar en trots. Mijn taal die zo anders is als bij vele anderen, is de taal van liefde, van echtheid en oprechtheid, van diepgang en verbondenheid. Ik merk dat ik mijn taal, mijn eigen persoonlijke gevoelstaal wel fijn vindt. Ik wil maar kan ook niet zakelijk, afstandelijk en oppervlakkig zijn. Dat is niet mijn taal. Dat is niet wie ik ben, of hoe God mij bedoelt heeft.

Ik wil me niet meer aanpassen aan een taal die niet de mijne is. Ik hoef geen deel uit te maken van een groep die niet echt, oprecht en open is. Een groep die mij niet echt wil leren kennen of zichzelf wil laten kennen, zo’n groep past niet bij mij. Die tijd is geweest, ik zoek wel naar verbinding met mensen die wel mijn taal spreken, of er in ieder geval voor openstaan en naar mij en mijn taal willen luisteren. Het is oke om anders te zijn, ik voel me ‘gelukkig’ in mijn anders zijn. Wat is het raar om dit te zeggen, te denken en te voelen. Maar het is oke om anders te zijn.