Niet mijn dag

Vandaag is het niet mijn dag
Ik ben merkbaar van slag
Begrijpen doe ik het nu niet
Waarom voel ik vanbinnen zoveel onrust en verdriet?
Deze gevoelens drijven me naar de kast
Terwijl dat niet in mijn plannen past
Ik moet sterk zijn
En niet toegeven aan de pijn

Ik ben toch een sterke vrouw

Waarom zit ik voor mijn gevoel nu dan zo in het nauw?
Ik wil mijn gevoel niet met eten wegdrukken
Het sterk zijn en niet aan toegeven zal me lukken!

Gewoon stoppen, hoor ik in mijn hoofd iemand weer zeggen

Je moet jezelf dat snoepen ontzeggen

Het is gewoon een verslaving net als roken

Die (harde) woorden blijven door mijn hoofd spoken

Ik kan vandaag mijn draai niet vinden
De onrust, pijn en verdriet zijn te groot
Er is een innerlijke nood
Ik wil er zo graag bij horen, me aan mensen verbinden
Om zo iets wat ik altijd heb gemist te vinden
Het verlangen, de hoop en dan weer de teleurstelling
Het leven voelt soms een pure kwelling
Ik wil zo graag met anderen de diepte in
Een verlangen naar verbondenheid
En dan weer het voelen van een diepe eenzaamheid
Het niet begrepen worden roept irritatie bij me op

Maakt me boos maar doet vooral zo zeer
Een gevoel van afwijzing elke keer
Het anders zijn
Het is fijn maar doet ook vaak pijn

Soms blijft een zin zomaar in mijn hoofd draaien
En voel ik de angst en onzekerheid heel fel oplaaien
Heb ik het wel goed gedaan?
Ben ik te ver gegaan?
Is mijn spontaniteit wel normaal?
Hoe ga ik daar mee om?
Zonder dat ik verkeerd overkom
Ik wil mezelf niet opdringen
Of iemand onbewust tot actie dwingen
Ik ben alleen mijn hart en gevoel maar aan het volgen

Denk ik niet ver genoeg na, over eventuele gevolgen
Ik sta er niet bij stil, dat het anders over kan komen dan ik het heb bedoelt
Ik geef spontaan, vanuit dat wat ik in mijn hart heb gevoeld
En als dat anders wordt geïnterpreteerd
Denk ik meteen, oei wat doe ik verkeerd
Dan voel ik de neiging om me emotioneel terug te trekken
Spontaan mezelf zijn, vind ik dan lastig
Ik voel me dan onzeker en angstig

Dan raak ik een stukje spontaniteit kwijt

En voel ik gemis en eenzaamheid
Maar ik wil niet over zichtbare of onzichtbare grenzen gaan
Ik wil alleen maar naast mensen staan

Spontaan wil ik mjn hart durven geven

Want liefde is voor mij zo belangrijk in dit leven
Het leven vind ik een grote strijd
Met verlangen naar verbinding en tegelijk een diepe eenzaamheid