Anders zijn, wij geven het ‘anders zijn’ vaak een negatieve klank. Maar als ik kijk naar mensen met een verstandelijke beperking ben ik soms jaloers op hun ‘anders zijn’. Want wat zijn ze puur en echt. Wat kunnen ze blij zijn met kleine dingen, waar wij al niet meer van op kijken.
Al jong leerde ik dat mijn ‘anders zijn’ niet oke was. Ik was een dromerig en onzeker meisje, dat vaak vluchtte in een fantasie/droom wereld. Ik was bang op school en vooral voor de juf, ik voelde me niet prettig in haar nabijheid. Het resulteerde in het wegsturen van de lagere school naar speciaal onderwijs. Ik heb het daar tijdens het opgroeien en later in mijn leven heel moeilijk mee gehad. In mijn omgeving kreeg ik het stempel gek en achterlijk en ik werd veel gepest. Ik werd onzeker, ik probeerde zoveel mogelijk aan te passen aan de ander. Niet opvallen, niets zeggen wat anders was als de mening van de rest en mezelf zo onzichtbaar mogelijk maken. Ik trok me steeds verder terug in mezelf, het stuk ‘anders zijn’, mocht er niet zijn. De echtte Ina die er diep van binnen zat, het gevoelige meisje met een hart dat klopte voor anderen mocht er niet zijn van mij. Ik moest net als de rest zijn, dan zou ik acceptatie en liefde vinden, dan hoorde ik er bij, dan werd ik gezien. Maar wat ik ook deed, hoe ik me ook aanpaste wat ik zocht vond ik niet. Ik heb dat jaren volgehouden, op mijn tenen gelopen, mezelf afgewezen en verloochend. Me ergens vastbijtend in de overtuiging dat ik moest bewijzen dat ik ‘normaal’ was. De pijn die ik daardoor vanbinnen voelde heb ik op verschillende manieren bestreden, maar het snoepen en snaaien is daar wel de belangrijkste van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten