Ik ben zoekend in mijn geloof, in mijn relatie met God. Durf ik te geloven en te vertrouwen op zijn Liefde voor mij. Durf ik te vertrouwen dat die liefde blijft en dat Hij mij niet in de steek laat of afwijst. Ik had het daar met mijn psycholoog over een paar weken geleden. En wat is het fijn dat ook daar ruimte voor is in onze gesprekken.
Ik gaf in het gesprek aan dat ik met mijn verstand weet dat God van me houdt en me niet in de steek laat. Maar dat ik het zo moeilijk vind om daar in te geloven. Dat ik daar steeds weer verlang naar bewijs daarvan, de bevestiging ervan nodig heb. En dat ik dat niet oke vind. Ik weet dat God te vertrouwen is dus klaar, niet meer zeuren, weg met de angst en onzekerheid. Hij gaf aan dat het zo niet werkte, dat we in relaties het nodig hebben om te horen de ander houdt van mij. Niet 1x bv op een trouwdag maar, een huwelijk lang heb je nodig om van je man of vrouw te horen dat zij/hij van je houdt. Waarom zou dat in je relatie met God anders zijn? Dat was mooi en goed om te horen. Het haalde iets van de boosheid op mezelf dat ik die angst niet kan loslaten weg.
Vorige week zondag had een dominee het over de tekst uit exodus 4 vers 7; De HEERE zei: Ik heb duidelijk de onderdrukking van Mijn volk, dat in Egypte is, gezien en heb hun geschreeuw om hulp vanwege hun slavendrijvers gehoord. Voorzeker, Ik ken hun leed. Die tekst raakt iets vanbinnen. God weet van mijn innerlijke worsteling en strijd af. Hij heeft mijn roep om hulp gehoord en Hij doet er wat mee. In de vorm van hulpverlening, mensen om me heen die luisteren als ik met mezelf in de knoop zit. Hij helpt mij om in mijn zoektocht naar verbinding met mensen en verdieping in mijn geloofsleven onderscheid te maken wat past bij mij en wat niet. God kent mij echt en wat kwam die tekst binnen. Wat raakte die aan het verlangen en de behoefte aan relatie met God. Wat raakt deze tekst aan mijn diepe verlangen om echt gezien en gekent te worden. En wat voelde het onverwacht als een ik laat je echt niet in de steek! Ik doe wat goed is voor jou, misschien niet op de manier die jij verwacht of wil. Maar ik ben er voor je!
Het haalt de angst en onzekerheid niet helemaal weg, maar het was voor mij wel weer een duidelijk IK HOU VAN JE! En dat koester ik.
Bedankt voor je open blogje. Ja HIj weet van onze worstelingen af. Pas las ik in een psalm: Hij is al onze wegen gewend. Dat vond ik een geruststelling. Dat hij weet wat achter onze emoties zit, of achter onze onrust, angst etc.
BeantwoordenVerwijderen