Afwijzing en waardeloos voelen

Als jong meisje had ik al het gevoel dat ik niet voldeed aan wat er van me verwacht werd. Was er het gevoel van niet goed genoeg te zijn. Ik was blijkbaar niet leuk, lief of goed genoeg want moederliefde was er niet voor mij. Mijn behoeftes en verlangens deden er blijkbaar niet toe. Die lijn zette zich voort op de lagere school, de onderwijzeres moest me niet. En ik was bang voor haar. Zij zorgde ervoor dat ik naar speciaal onderwijs moest. Daar voelde ik me ook niet welkom, paste ik voor mijn gevoel niet. En weer werd ik niet gezien of opgemerkt. Toen begon het pesten in de buurt, ik hoorde nu echt nergens meer bij. Angst, onzekerheid, aanpassen en eenzaamheid zomaar wat woorden die mijn jeugd kenmerken. Weer was er het oude en bekende gevoel van niet goed genoeg zijn, niet voldoen aan wat er van me verwacht werd. Steeds meer ging ik me aanpassen om de Ina te zijn die anderen verwachte te zien. Ik ging pleasen, ik ging me steeds verder aanpassen, ik gaf mijn mening pas als ik wist wat de ander wilde horen van mij. Ik voelde me waardeloos en werd kleurloos, identiteit loos, alles in de hoop iets van liefde, waardering of vriendschap te ontvangen. Het verlangen ergens bij te horen, ergens onderdeel vanuit te maken is hierdoor altijd al groot geweest. De afgelopen jaren hoorde ik bij het gezin van vrienden, tenminste dat dacht ik. Tot dat de vriendschap na een verkeerde opmerking werd beëindigd. Zomaar werd ik afgeschreven, met 1 email werd ik verwijderd uit een relatie waarin ik dacht van waarde te mogen zijn. Niets uitpraten, gen poging om proberen te begrijpen wat er mis was gegaan, zomaar weg wezen ik hoef je niet meer. Weer was er het gevoel gefaald te hebben, niet goed genoeg te zijn, Maar nu ook het gevoel te veel van mezelf te hebben laten zien, ik heb me niet aangepast en blijkbaar was dat niet goed. Ik dacht dat ik in deze relatie mezelf mocht zijn, een mening en identiteit mocht hebben. Een relatie waarin ik zoveel van mezelf heb prijsgegeven, een relatie waarin ik dacht mezelf te mogen zijn. Een relatie waarin ik er mocht zijn voor de kinderen, een relatie waarin ik dacht ik een rol van betekenis had. Maar toen ik mijn diepste verlangen bloot gaf, vertelde dat ik graag echt van betekenis wilde zijn. Toen ging ik te ver, toen vroeg ik te veel, toen kwam de afwijzing. Blijkbaar ben ik echt waardeloos, ben ik niet van toegevoegde waarde. Blijkbaar is een relatie met mij zo te verwijderen uit je leven. Ben ik zomaar vervangbaar, inwisselbaar en uitwisbaar.

En naast de inzichten die God me de afgelopen weken heeft gegeven. Waar ik oprecht blij en dankbaar voor ben. Doet deze afwijzing zo zeer. Raakt het aan zoveel oude en diep pijn, voel ik me weer zo waardeloos, is het gevoel er niet toe te doen weer zo pijnlijk aanwezig. Het verlangen naar een einde aan deze oude en bekende pijn is weer meer aanwezig.

Me verbinden aan anderen voelt heel kwetsbaar, vertrouwen durf ik dat nog? Durf ik nog te geloven dat die paar mensen die nu nog om me heen staan, wel blijven staan. Ik vertrouw mijn psycholoog, zelfs zover dat ik me aan hem heb gehecht. Maar de angst dat ook hij op een dag uit mijn leven zal verdwijnen doet nu al zeer. Ik weet de afspraak is er dat we als de tijd rijp is op een goede, passende en zorgvuldige manier gaan afronden. Maar dan raak ik hem kwijt, de enige persoon die er de afgelopen jaren door dik en dun geweest is voor me…. Het doet ergens zeer dat ik blijkbaar iemand moet betalen om er op te kunnen vertrouwen dat hij er voor me is. Hem betalen zodat hij me niet afwijst of laat vallen. Vertrouwen, relaties, vriendschappen ik weet niet of ik het nog wel durf. Blijkbaar wil ik te veel, verlang ik naar iets wat er voor mij niet is. Mezelf zijn voelt ergens altijd verkeerd, want steeds krijg ik de kous op mijn kop. Steeds is er de afwijzing als ik iets te veel mezelf ga zijn.

Vertrouw ik God, ja en nee. Ik weet met mijn hoofd dat Hij er altijd voor me is. Ik heb Zijn hulp, leiding en nabijheid meerdere malen van dichtbij mogen ervaren. En dat was een geweldige ervaring, blijkbaar wil Hij wel een relatie met mij. Blijkbaar vindt Hij het wel fijn als ik mezelf ben. En toch is er ergens ook de angst dat God me niet goed genoeg zal vinden. Dat ik Hem zodanig teleurstel dat Hij ook zegt ik hoef je niet meer. Dat ook Hij me zal afwijzen en de relatie met mij verbreekt. Gevoel en verstand ze gaan zo tegen elkaar in. Ik vind het leven niet makkelijk, het is een worsteling die van mij niet snel genoeg afgelopen kan zijn.