Een medaille met 2 kanten

De ene kant van de medaille:
De afgelopen jaren heb ik voorzichtig mensen bij mijn hart laten komen, waar nooit eerder mensen bij hadden mogen komen. Ik gaf steeds meer stukjes van mezelf bloot omdat ik me veilig voelde. Ik vertrouwde deze mensen, ik bouwde vriendschap op. En nu is dat gebeurt waar ik al jaren bang voor ben, de afwijzing, het in de steek laten. Want 1 van deze mensen waar ik op bouwde, die heel dicht bij mijn hart mocht komen. De persoon met wie ik veel deelde en die mij meerdere keren beloofde wat er ook gebeurt ik laat je niet vallen. Ik wijs je niet af, heeft toch het contact verbroken. Onder andere omdat ik iets had opgeschreven en gedeeld had met haar, wat haar diep kwetste. Ik heb sorry gezegd voor het feit dat ik haar had gekwetst maar dat was niet genoeg blijkbaar. Ergens ben ik in de afgelopen jaren dat ik werkte aan het mensen dicht bij me laten komen, altijd bang geweest voor dit moment. Want ergens wist ik dat het zou komen, de afwijzing, het in de steek laten, dit is iets wat vaker gebeurt in mijn leven. Ik was bang dat als dit zou gebeuren ik het niet zou trekken, bang dat de pijn die het zou doen me over de rand de afgrond van zelfmoord zou duwen. Maar dat gebeurde niet. Ja de gedachte en het verlangen naar die afgrond waren heel dichtbij, maar God greep in. Hij had mijn pijn al lang voorzien, Hij zorgde dat er iemand onderweg was naar mij, iemand die op een andere manier even kwetsbaar was als ik. Iemand die er voor mij moest zijn, zoals anderen het voor haar zijn. Zodat we daar beide van zouden leren, zodat we beide weer meer ons vertrouwen op God zouden stellen i.p.v. op de mensen om ons heen. Omdat ik wist dat er iemand onderweg was om hier te komen logeren kon ik niet over die rand van de afgrond, kon ik geen zelfmoord plegen. Zonder deze logee in aantocht was de dag heel anders afgelopen

De dag er na kwam hier de dominee op bezoek die van niets wist (en nog niet weet) en hij zei dingen als dat God soms verrassende dingen doet in ons leven, om ons zelfstandiger te maken tot eer van Hem. Na dat gesprek zag ik ineens dingen heel helder. De vriendschap, het vertrouwen, de veiligheid die ik voelde bij deze persoon het stond bijna boven God. Ik vertrouwde steeds meer op deze persoon en minder op God. Ik gaf de zelfstandigheid waar ik naar aan het zoeken was onbewust op, door te leunen en te steunen op die ander. Ik zocht onbewust bij die persoon wat ik mijn leven lang al gemist heb moederliefde, verbondenheid, warmte, aandacht, geborgenheid. Om iets te krijgen waar ik al zoveel jaar naar verlang, stapte ik totaal onbewust in dezelfde manier van doen als ik ook bij mijn moeder vroeger deed, geven en pleasen. Ik ben me daar nooit zo bewust van geweest als de afgelopen dagen. Het doet verschrikkelijk zeer wat er gebeurd is, beide hebben we elkaar gekwetst zonder dat we het wilde. Het doet heel veel pijn, maar het is goed, ik snap waarom dit moest gebeuren! Ik heb de afgelopen dagen heel veel inzicht gekregen van God in mijn eigen handelen en het is niet altijd even fraai en leuk om te zien wat ik heb gedaan. Ik zal deze relatie en alles wat daar bij hoorde verschrikkelijk missen. En toch is het goed, dat het gelopen is zoals het is. Ik kijk vol liefde terug op deze vriendschap, ondanks hoe rot het nu eindigt.

God heeft me heel bewust laten zien de afgelopen dagen waar ik mee bezig was. Het hoger zetten van een vriendschap dan Zijn bedoeling is. Het zoeken naar invullingen van behoefte en verlangens die er al jaren zijn, bij de verkeerde persoon. Zij kan mij die invulling, vervulling niet geven. Ik werd afhankelijk, vertrouwde niet op mezelf, niet op God maar op haar. Dit contact wat uitgroeide naar wat ik dacht dat vriendschap was, is scheef begonnen en nog schever geëindigd. Deze relatie was en is nooit gelijkwaardig geweest. Ik deelde wat er speelde in mij leven, maar voelde ergens niet de vrijheid om dat ook aan haar te vragen. En uit haar zelf deelde ze niets met mij. Dat zie ik nu achteraf en dat zeg ik niet om haar te kwetsen of de vriendschap minder belangrijk te maken. Of dit wel echt vriendschap is geweest weet ik niet zo zeker meer. Als we echt vrienden waren geweest had ze toch niet de deur zo dicht gegooid? Dan hadden we toch kunnen praten, desnoods na een time out. Wat betekende dan al die beloftes van haar? Zo vaak heeft ze gezegd ik laat je niet in de steek. En toch doet ze het nu zo ogenschijnlijk makkelijk. Goed komen kan het niet meer mijn vertrouwen in haar is te veel beschadigd, ik voel me (emotioneel) niet veilig meer bij haar. Maar ik heb ook teveel inzichten gekregen, het kan niet meer terug naar hoe het was, dat past niet meer. We zijn zo voel en ervaar ik het door God losgemaakt van elkaar. Ik was geboeid letterlijk en figuurlijk door een vriendschap, door een mens en niet voor de eerste keer. Ergens is het blijkbaar zo dat ik mensen te veel ruimte en plek geef in mijn leven, ik hecht me niet snel maar als ik het doe, doe ik het heel intens. Onbewust klamp ik me dan als een drenkeling aan deze mensen vast en dat is niet goed. Ik moet leren om op eigen benen te staan en het van God te verwachten. Het doet heel veel pijn, maar het is goed, ik snap nu waarom dit moest gebeuren! Ik heb de afgelopen dagen heel veel inzicht gekregen in mijn eigen handelen en het is niet altijd even fraai en leuk om te zien wat ik heb gedaan. En toch is dat inzicht een kostbaar geschenk, maar het offer dat dit geschenk kost doet wel heel veel pijn!

De andere kant van de medaille:
Ik merk wel aan mezelf dat de angst dat er meer mensen om me heen me in de steek zullen laten, nu groter is dan in tijden. En als er meer mensen me in de steek laten en afwijzen dan weet ik niet, of ik dan niet alsnog in de afgrond van zelfmoord val. De afgelopen dagen voel ik de drang om een einde aan mijn leven te maken veel heviger. In gedachten ben ik er meer mee bezig dan de afgelopen tijd en maak ik alweer volop plannen. Ik ben wel klaar met het leven, als dit het is hoef ik niet zo nodig nog jaren te leven. God mag me wel komen halen, waarom laat Hij me hier nog zolang worstelen met deze pijnlijke en moeilijke gevoelens. De angst voor afwijzing zit heel hoog momenteel en ik snap dat wel. Ik voel me onzeker, ben ik wel normaal dat ik een vriendschap niet kan onderhouden? Het is toch niet normaal dat er zo een einde komt aan een intens contact/vriendschap en dat ik dan zeg het is goed. Hoe kan ik zo zeker weten dat dit door God wordt geleid? Er moet toch wel iets mis zijn met mij als iedereen de relatie met mij na een aantal jaren verbreekt. Of ik moet ze als hulpverlener betalen om er voor me te zijn, dan blijven ze wel in beeld. Ben ik wel normaal? Wat is er mis met mij? Waarom ben ik niet gewoon als ieder ander? Ik voel me letterlijk en figuurlijk waardeloos. Blijkbaar ben ik zo’n persoon die je zo kan verwijderen uit je leven, ben ik niet waardevol genoeg om moeite voor te doen? En dit is niet de eerste keer, wie volgen er nog? Wanneer is de volgende me zat? Hoe lang houd ik dit nog vol? Het doet zoveel pijn om gevoelsmatig nergens bij te horen. Het doet zeer om altijd aan de zijlijn toe te kijken hoe anderen samen leven. Het voelt alsof mijn rol eeuwig en altijd aan de zijlijn is, nooit mee mogen doen. Daar ben ik blijkbaar niet goed genoeg voor.

Aan deze kant van de medaille is de duivel heel hard aan het werk, dat inzicht gaf de dominee ook niet zo lang geleden. De duivel zal je altijd op je zwakste plek te pakken nemen, zei hij. De duivel wil niets liever dan dat je onderuit gaat. Die eer gun ik hem niet, maar staande blijven is wel heel zwaar nu!