God is aan het werk!

De afgelopen 3 weken stormde het behoorlijk in mijn leven. Een bijzondere vriendschapsrelatie eindigde onverwacht en abrupt. Daar schreef ik al over in mijn blog over de medaille met twee kanten. Maar het mooie en bijzonder aan het voorval is hoe God aan het werk is met mij en in mijn leven. Wat een inzicht in mijn eigen gedrag en problematiek heb ik gekregen. Ik ontdekte dat wat ik voor vriendschap hield eigenlijk geen vriendschap was. We waren meer elkaars hulp, positief bedoelt. God liet me zien hoe hoog ik haar had zitten, veel te hoog. God gaf me op een positieve manier een draai om mijn oren, Hij schudde mij wakker, Hij liet me zien dat ik een andere weg moest gaan bewandelen. Ik verlangde naar meer contact met Hem, maar zocht steunen hulp bij mensen i.p.v. bij Hem.

De afgelopen weken heb ik meerdere keren Zijn aanwezigheid en hulp mogen ervaren. Een vriendin die op het juiste tijdstip kwam logeren, zodat ik kon praten over de pijn en boosheid die ik voelde. Een peptalk van de dominee die langs kwam en niet wist wat er speelde. Opmerkingen die de man maakte die mij zo raakte dat ik stralend tegen mijn logee kon roepen het is goed. God gaf me een draai om mijn oren om me bewust te maken waar ik mee bezig ben. Mijn getuigenis gaf haar geloofsleven ook een boost vertelde ze. Die week mochten we samen groeien in ons geloof!! God sloot een deur, maar opende ondertussen een venster. Het venster van gedeelde kwetsbaarheid, van onverwachte ontmoetingen en contacten. Twee weken geleden op zondagavond sprak de dominee over geboeid zijn, zo geboeid zijn dat je ergens aan vast zit. Zo vast zit dat je God uit het oog verliest. Die opmerking kwam binnen, ja dat was ik. Ik was zo geboeid door deze vriendschap, dat ik God onbewust naar de achtergrond had geschoven. Ik zat vast aan haar, ik vertrouwde haar alles toe, ik zocht steun en troost bij haar en niet bij God. Die avond vielen er steeds meer puzzelstukjes op hun plek. Oprecht zag ik hoe verkeerd ik bezig was met deze vriendschap. Vorige week zondagavond mochten we aan het einde van de dienst voor het eerst sinds tijden weer zingen. Maar er kwam geen woord uit mijn mond. We zongen Opwekking 598 Machtige Heer (Uw sterke hand) https://www.youtube.com/watch?v=CG8BsltO6eI&t=19s ik zag de woorden en de tranen begonnen te stromen. Ik voelde het, dit is wat God aan het doen is, Hij is mij aan het kneden. En het kneden door God zal soms pijn doen, maar dat moet wil Hij er iets goed, iets moois van maken. Ik wil door Gods handen gekneed worden. Hij mag mij vormen zoals Hij me hebben wil. Maar omdat te kunnen doen, moest Hij me eerst losmaken van iets waar ik door geboeid was geraakt. Iets wat me hoe mooie en hoe goed het ook leek me bij Hem vandaan hield. De afgelopen week kwam ik teksten en liederen tegen die paste bij mij, steeds was er voor mij de bevestiging, Ik ben met je bezig. Afgelopen week gebeurde er in het leven van mijn vriendin die hier 2 weken geleden logeerde, iets wat haar wereld normaal gesproken op zijn kop zou zetten. En nu zegt ze ik heb het gevoel dat ik in die week bij jouw zo’n boost heb gehad voor mijn geloofsleven dat ik dit aan kan. God heeft me in die wek klaar gemaakt voor dit nieuws. Het doet pijn, maar het haalt me niet onderuit. Zo bijzonder hoe God in ons beide leven bezig is.

Maar als ik eerlijk ben is de onzekerheid is er ook nog. Ben ik wel goed genoeg? Zal God mij niet afwijzen? Maar ik probeer mijn onzekere hoofd toch te richten op Hem. Hij heeft een plan met mijn leven en ik weet niet hoe of wat. Maar ik probeer er op te vertrouwen dat Hij er bij is, bij elke wankele en onzekere stap die ik zet. Ik vind het bijzonder om dit te ervaren, maar ook best spannend. Nu merk ik het nog, maar er zal ook weer een terugval komen dan weet ik ook. Want de duivel is ook nog in het spel en die vind dit maar niets. Die zal proberen me weer onderuit te halen. Maar ik weet ook, HIJ LAAT NIET LOS!