Liefde 1

Liefde is voor mij niet iets vanzelfsprekends, ik vind het een bijzonder iets om te voelen. Er zijn verschillende soorten liefde, die van ouder naar kind, van man naar vrouw en omgekeerd, van vrienden onder elkaar, van mens tot mens. En dan is er nog de grootste en mooiste liefde van alles die van God voor ons. Maar ook die liefde voelt voor mij niet vanzelfsprekend. Ook bij die liefde zit angst en onzekerheid. Liefde voelt voor mij zo ongrijpbaar, het is er of het is er niet. Je kunt het niet kopen, niet pakken, niet verdienen het is er gewoon of het is er niet. 

In mijn leven is er weinig warmte, liefde, genegenheid geweest. Praten over gevoelens gebeurde bij ons thuis nooit, niet praten over wat je voelt voor anderen, wat je denkt, wat je wilt of wat je nodig hebt. Gevoelens leren herkennen en begrijpen is voor mij dan ook niet vanzelfsprekend geweest en nog steeds ben ik aan het leren luisteren naar wat voel ik, wat wil ik, wat heb ik nodig. En dan is het nog weer een volgende (moeilijke) stap om iets te doen met wat ik voel, denk of nodig heb. Ik voelde me tijdens het opgroeien te kort schieten omdat ik niet kreeg waar ik ten diepste naar verlangde; oprechte aandacht, een aai over mijn bol, een spontane kus. Ik dacht dat ik liefde moest verdienen door te doen wat er van me gevraagd werd, door me aan te passen, door lief te zijn. Ik dacht dat ik liefde, warmte genegenheid kon kopen door cadeautjes te geven. Dat verdienen en kopen van liefde zit zo diep in mij gebakken dat het best lastig af te leren is. Nog niet zolang geleden heb ik ontdekt dat ik dat weer aan het doen was in een vriendschap. Een jeugd zonder liefde vormt de basis voor een leven, waarin het moeilijk is om liefde te ontvangen en te geven. Liefde voelt niet als iets moois, liefde voelt onbetrouwbaar en is eng, de ander kan jouw liefde niet willen hebben, of niets voelen voor jou. En dan heb ik het nog niet eens over romantische liefde, dat voelt voor mij als te groot, dan ben ik te kwetsbaar. Ik heb noot een relatie gehad, ergens onbewust altijd bang geweest. Bang om niet goed, niet leuk of niet aardig genoeg te zijn. Bang voor de afwijzing die ik in mijn jeugd al zo vaak had gevoeld. Ik heb nooit de stap durven maken om me zo kwetsbaar op te stellen naar een man (maar ook dat is een verhaal op zich waar ik nog wel een keer over schrijf).  

Vriendschap is een vorm van liefde, ook die vorm kende ik niet in mijn jeugd en nu ben ik het met vallen en opstaan het aan het leren. Ook hier kan mijn liefde voor de ander heel kwetsbaar voelen, de ander hoeft niet net zoveel vriendschapsliefde voor mij te voelen. De ander kan mij en mijn liefde afwijzen, dat is eng. Vriendschap is er ook in alle soorten en maten, diepe en openhartige vriendschap en de meer kennissen achtige vriendschap. Instinctief ga ik als ik mensen leer kennen al scannen wat voor soort relatie kan dit worden, voelt iemand “veilig” genoeg om iets van mezelf mee te delen? Durf ik deze persoon veel of maar heel weinig van mijn liefde te geven. Ergens is er altijd de angst en de onzekerheid ben ik niet tot last, willen ze me echt leren kennen. Ben ik wel van toegevoegde waarde in het leven van de ander. Bij vriendschap en relaties horen discussies, ruzie en botsingen iets wat ik heel eng vind, want dan komt o.a. de angst voor afwijzing en in de steek gelaten te worden weer om de hoek kijken. 

Bijna 8 jaar geleden kwam ik bij mijn psycholoog terecht (een man dat was/is best een dingetje schrijf ik vast nog wel een keer over). Ergens in de afgelopen jaren ben ik van deze man gaan houden, nee geen romantische houden van. Maar hij is me heel dierbaar geworden. En dat voelt zo raar. Vooral in het begin toen ik ontdekte dat hij een plekje in mijn hart had gekregen. Voelde dat verkeerd, help ik voel iets voor mijn hulpverlener, dat mag en hoort toch niet. Ik wilde dit niet voelen, het was toch niet gepast om vriendschappelijk liefde te voelen voor je hulpverlener. Het voelde ongehoord, ik voelde me dom en gek, wie gaat er nu wat voelen voor z’n hulpverlener. Gelukkig kunnen we er samen open en eerlijk over praten en is het niet raar! Het hoort bij het hechten aan iemand.

Woorden als ik hou van je, ik vind je lief waren er weinig in mijn leven. En toch durfde ik het 4 jaar geleden aan, om voor het eerst in mijn leven de woorden ik hou van je tegen iemand te zeggen. Ze kwamen zomaar spontaan uit mijn mond rollen, hij was nog te klein om het terug te zeggen. Maar ik voelde zijn liefde voor mij wel. En dat was ergens een openbaring, ik kon iemand liefhebben en iemand kon mij liefhebben. Oké hij was afhankelijk van mijn zorg voor hem op dat moment, maar ik voelde wel de verbondenheid en de liefde. Dit kind heeft mij onbewust zoveel gegeven. Die wederzijds liefde heeft de afgelopen jaren een onzichtbare band gevormd en ook al maakt hij nu geen deel meer uit van mijn leven. Hij heeft en houd dat plekje in mijn hart. 

Liefde voelen het is zo ingewikkeld omdat het alles met hechten en gehecht zijn te maken heeft. Iets wat bij mij niet vanzelf sprekend is geweest in mijn leven. Ik ben nu al een paar jaar bewust aan het leren voelen, wat voel ik voor iemand, en dat is best een spannende ontdekking. En met dat voelen komt ook de angst, wat als de ander niet hetzelfde voor mij voelt. Wat als de ander mijn liefde afwijst, of mij als persoon afwijst. Ik heb al ontdekt dat het heel veel pijn doet als ik iemand liefheb en die verdwijnt weer uit mijn leven. Liefde voelen en geven, hechten en gehecht raken aan mensen het is een emotioneel zware, een ingewikkelde, spannende en tegelijkertijd mooie reis. Een reis die ik niet alleen hoef te maken, God is er bij. Hij wijst me de weg en als ik af en toe toch de verkeerde kant op ga. Maakt Hij me op zijn eigen passende manier dat bekend. En ik ben dankbaar dat Hij bij me is op deze reis anders weet ik niet of ik hem wel had durven maken.