Vertrouwen

Vertrouwen vind ik een bijzonder iets, persoonlijk vind ik het best moeilijk om mensen te vertrouwen. De Van Dale beschrijft het als geloven in iemands goede trouw en eerlijkheid, maar wanneer doe je dat? Wanneer kun je en durf je gebeurtenissen uit je leven te delen met een ander? Want je weet dat het tegen je gebruikt kan worden? Of nog erger dat het niet begrepen word, afgedaan wordt met iedereen heeft wel eens wat. In Wikipedia staat het als, geloven dat een ander eerlijk is of dat iets goed zal gaan. In de psychologie wordt vertrouwen omschreven als “geloven dat de persoon die men vertrouwt zal doen wat men van hem verwacht”. Het allereerste opbouwen van vertrouwen gebeurt al in de eerste twee jaar van je leven. De mate waarin dit vertrouwen wordt bevestigd of geschaad kan op latere leeftijd van grote invloed zijn in je leven. Ik denk dat mijn moeite van het vertrouwen van mensen ook een groot deel te maken heeft met mijn hechtingsprobleem. Het basisvertrouwen wat de meeste kinderen al jong hebben, heb ik voor mijn gevoel nooit gehad. 

Mijn vertrouwen in mensen is niet zo groot, ik ben veel gepest in mijn jeugd. En toen al heb ik ervaren dat ik niet op hulp van een ander hoefde te rekenen ik stond er alleen voor. Ik had geen reddingsboeien, ik had geen hulplijnen die er voor mij waren. Zowel thuis als op school waren er geen mensen die ik echt kon vertrouwen, waar ik wist daar kan ik op bouwen die zijn er voor me. Ik leerde tijdens het opgroeien niet dat het niet vertrouwen van mensen iets goeds is. Er waren ook niet veel mensen in mijn leven die ik zou kunnen vertrouwen, ik groeide op in een sociaal isolement. Tijdens het opgroeien is mijn vertrouwen vaak beschadigd, een lerares waar ik bang voor was, besloot dat ik naar speciaal onderwijs moest. Later op het voortgezet onderwijs klasgenoten die vriendinnen wilde zijn maar als ik gepest werd rustig meededen met de rest. Mijn moeder die dingen beloofde maar niet deed. Nog weer later een stagebegeleider die me even zei dat ze vond dat ik naar een afgebakende werkplek moest omdat ik volgens haar niet normaal was. De momenten dat ik het probeerde als kind, tiener puber of jong volwassene mensen te vertrouwen, kwam ik bedrogen uit. Mensen kwamen maar gingen met de zelfde vaart uit mijn leven, niemand bleef lang genoeg om mij echt te leren kennen. Niemand deed daar ook echt de moeite voor en dat maakte vertrouwen ook moeilijker. Een vriendin en haar man startte een eigen gemeente, toen ik niet aansloot verwaterde het contact, weer telde ik niet meer mee. Een aantal jaren geleden deed ik een poging om iemand van onze kerk mijn vertrouwen te geven. Maar het geschenk van mijn vertrouwen werd niet begrepen of aangepakt. De persoon was te druk met zijn manier van denken op mij overbrengen. Dat mijn geschenk van vertrouwen niet werd gezien en werd begrepen. Het werd vertrapt en verdrukt en dat contact heb ik, hoe moeilijk dat ook was door mijn hechtingsprobleem verbroken. Ik voelde me gekwetst en beschadigd, weer was er dat gevoel dat ik niet goed genoeg was om zich in te verdiepen, om moeite voor te doen, om te willen begrijpen. Het wantrouwen naar mensen is heel groot geworden, vaak denk ik nu bewijs eerst maar dat je echt te vertrouwen bent. 

Ik heb hulpverleners gehad die vanaf dag 1 wilde dat ik ze zou vertrouwen, dat ik hen zou toelaten bij mijn binnenste. Nou echt niet! Als je niet meteen veilig voelt, dan moet je je zelf eerst bewezen. Anders kom je niet bij mijn binnenste. Ik vroeg me vanaf de eerste ontmoeting al af, durf ik haar wel vertrouwen? Kan ik haar wel vertrouwen? Kan ik nu wel reken op begrip? Toen ik mijn angst naar haar benoemde was het meteen jouw hechtingsprobleem is zo groot je moet naar de SGGZ. Geen begrip, maar afwijzing. Weer kreeg ik een etiket opgeplakt. Weer mocht ik mijn kwetsbaarheid, mijn angst en onzekerheid niet benoemen. Ik wil geen hulpverlener die invult hoe ik moet denken, wat ik mag voelen. Ik wil begrip, empathie en een luisterend oor. Ik wil mensen die met me meedenken, zonder oordeel te geven als ik het niet kan of durf. 

Pas de laatste jaren merk ik dat naast de keren dat mijn vertrouwen alsnog weer beschadigd word, er toch ook mensen zijn die echt wel te vertrouwen zijn. Mensen die me niet in de steek laten of afwijzen. Een psycholoog waar ik een paar jaar geleden terecht kwam en onbewust/intuïtief wist ik die kan ik vertrouwen. Ik vertelde hem veel meer dan mijn bedoeling was, En ik merk dat mijn gevoel klopt, hij doet wat hij zegt. Sinds een jaar is er een dominee die zich verdiept in mij en echt moeite doet om mij te leren kennen en begrijpen. Geen oordeel, wel af en toe een opmerking, een vraag die me “wakker schut” en aan het denken zet. Er zijn aantal vrouwen/vriendinnen die niet afhaken nu ze beter kennen en ik ze in vertrouwen heb genomen. Het vertrouwen is een dun draadje wat hopelijk nog sterker en dikker gaat worden. 

Maar in mijn hart is er nog wel de angst, is dit niet te mooi om waar te zijn? Blijft dit wel, wanneer komt als nog het mes in mijn rug? Want nog niet zo lang geleden heeft iemand van wie ik zou hebben gezworen dat ze het nooit zou doen mijn vertrouwen beschaamd en me het mes in de rus gestoken. Vertrouwen is een moeilijk onderwerp vind ik. Af en toe check ik het bij mijn psycholoog door te vragen of hij nog weet wat hij me een aantal jaren geleden heeft beloofd. 

Vertrouw ik God? Durf ik God te vertrouwen? Dat vind ik oprecht moeilijk om te beantwoorden. Ik zou heel graag voluit, overtuigend en zelfverzekerd ja willen zeggen en ergens is die ja er ook wel. Maar is het een onzekere, bange en twijfelende ja. Zit er achter die ja, meer de angst achter wil God mij wel? Laat hij me niet in de steek zoals zo vaak is gebeurt in mijn leven? Wijst Hij me niet af? Ik vertrouw hem, maar durf ik mijn hele hart en ziel in zijn handen te leggen? Mijn hart heeft plekken die ik God liever niet laat zien. Mijn ziel heeft gedachten die ik moeilijk vind om los te laten. God vertrouwen ik wil het wel, maar het is zo eng! Want Zijn afwijzing zou zo oneindig veel meer pijn doen dan van wie dan ook in mijn leven. En met mijn hoofd weet ik wel Hij wijst me niet af, maar daarop vertrouwen vind ik eng en moeilijk.

Vertrouwen het wordt zo makkelijk gezegd, ik ben te vertrouwen… Ik ben betrouwbaar, ook gelovige mensen zeggen het zo makkelijk. Maar zeggen en doen, het zijn zo heb ik ervaren zulke verschillende dingen. Ik heb al vaak gemerkt dat wat er gezegd wordt niet altijd klopt met wat er gedaan wordt. En dat voed mijn wantrouwen, ik mag graag checken of je onthoud wat je hebt gezegd en beloofd. Vertrouwen als je het beschadigd hebt, is het nog niet zo weer hersteld. Die krassen die het bij mij heeft achtergelaten zijn diep. Maar ik ben hard aan het werk om toch te blijven proberen die krassen vager te maken. Ik wil mensen kunnen en durven vertrouwen ook al weet ik dat er altijd mensen bij tussen zullen zitten die bewust of onbewust mijn vertrouwen zullen beschamen.