Al van heel jongs aan wist ik, dat ik als ik later groot was ik wilde trouwen en kinderen krijgen. Ik kon daar eindeloos over dromen en fantaseren. En wat deed het mij zeer dat die droom nooit werkelijkheid werd. Ik trouwde niet en kreeg ook geen kinderen. Het voelde als falen, er moest wel iets mis met mij zijn. Waarom kon ik mijn grootste droom niet uitlaten komen? Waarom moest ik weer anders zijn? 

Pas geleden was er een dienst in onze kerk over het huwelijk. Ik vond het een bijzondere dienst. Tijdens die dienst kwam ik tot besef dat ik al die jaren had gedroomd van een sprookje, ik fantaseerde en droomde over ze leefde nog lang en gelukkig. Verder ging mij droom en fantasie over een huwelijk en kinderen niet. Het stopte bij het ze leefde nog lang en gelukkig. Ik besefte later pas dat mijn droom niet over het huwelijk en kinderen ging maar over liefde. Een groot verlangen naar liefde in mijn leven en dat plakte ik op de enige uitweg die ik zag een huwelijk en een gezin. Ergens heb ik van het huwelijk en een gezin hebben een sprookje gemaakt. Verder dromen dan ze leefde nog lang en gelukkig deed ik ook niet.  

Dat een huwelijk meer is dan ze leefde nog en gelukkig, dat een huwelijk hard werken is wist ik de aflopen jaren al wel. Dat zag ik bij bevriende stellen, dat hoorde ik van mijn psycholoog. Maar ergens bleef ik voor mezelf in dat sprookje geloven. Had ik het ergens onbewust blijkbaar nodig om me vast te houden aan ze leefde nog lang en gelukkig. Het raakt me diep dat mijn verlangen naar liefde zo groot was, dat het gemis zo diep gaat dat ik er deze dromen van heb gemaakt.

Die droom van ze leefe nog lang en gelukkig begreep ik vorige week in gesprek met de psycholoog is jarenlang een vlucht geweest. Een reddingsboei in mijn verlangen en behoefte naar liefde. Ik bleef dromen dat er op een dag voor mij liefde zou zijn. Dat was het enige wat mij al die jaren overeind heeft gehouden. Ik geloofde dat er liefde mogelijk was ook voor mij. Ik wist dat het bestond en in mijn hoofd kon dat alleen maar vervuld worden met een huwelijk en kinderen. 

Het fascineert me eigenlijk best wel dat ons hoofd, ons gevoel zo werkt. Dat we ergens in alle pijn en al het gemis een reddingsboei zoeken. Iets om naar uit te kijken om je aan vast te klampen realistisch of niet. Ergens zoek je dus onbewust naar een manier van overleven. Want dat is wat ik in mijn jeugd heb gedaan overleven.

Het verwart me dat ik al die jaren heb geloofd in ze leefde nog lang en gelukkig. Zelf toen ik wel beter wist, wilde ik toch blijven geloven in ze leefde nog lang en gelukkig. Dat die dromen dus nu berusten op een manier van overleven, maakt dat ik met bepaalde gevoelens en gedachten vastloop. Ik voel me zo verward vanbinnen, ik ben een stukje van mezelf kwijt geraakt. Al die jaren voelde ik me mislukt als vouw en wat moet ik nu met die gevoelens want dat hoorde bij een droom blijkt nu, maar die gevoelens heb ik wel nog steeds. Ik voel me nog steeds mislukt, niet genoeg vrouw etc. De droom was een illusie, een reddingsboei. Maar waarom zijn dan die gevoelens van falen en minderwaardigheid niet weg? Dit voelen naast de worsteling met het voelen van de pijn en het gemis van liefde is best pittig. Het hele voelen en omgaan met liefde is een hele strijd, een blog op zich binnenkort. Voorlopig heb ik weer gespreksstof genoeg voor volgende afspraken met de psycholoog.