Ik, uit liefde gemaakt

Een aantal weken geleden had ik het met mijn psycholoog over ‘uit liefde gemaakt’ met een groep vrijwilligers haken, breien en naaien we baby en kinderspulletjes. De opbrengst is voor de kerk). Ik gaf aan het heel bijzonder te vinden dat God mij dit geeft, mij dit laat doen. Wat geeft God mij een passende plek om mezelf verder in alle rust en veiligheid verder te ontwikkelen. De psycholoog reageerde en zei ik snap wel waarom God jou dit toevertrouwd. Dat heeft Hij niet voor niets gedaan, Hij weet wat jij kunt. Hij weet hoe jij in liefde omgaat met anderen. Ondertussen praatten we verder en toch bleef die opmerking malen in mijn hoofd. Dat God zoveel vertrouwen in mij heeft, dat Hij denkt dat ik dit kan. Het voelt bijna te groot, te....  tja ik heb geen woorden om het goed te beschrijven. Maar het voelt ook eng, stel ik Hem niet teleur, kan ik dit wel, wat als ik het verknal? Ik wil het zo graag goed doen, ik Hem niet teleurstellen. Want als ik Hem teleurstel kan Hij me afwijzen en zeggen ik heb jou niet meer nodig. En natuurlijk weet ik met mijn hoofd heel goed dat Hij dit niet doet. Maar dat haalt mijn angst en onzekerheid niet weg.

Toen we verder praatte zei mijn psycholoog, weet je dat God jou ook uit liefde gemaakt heeft gemaakt. Die opmerking kwam binnen. Het voelt het nog te groot om te vatten, te groot om te durven geloven, te onwerkelijk. Ik vind dit best een lastig iets. Ik ben nu zover dat ik durf te zeggen, dat God nu van mij houdt, maar dat ik in liefde ben gemaakt past (nog) niet goed vanbinnen. De afgelopen weken is deze opmerking blijven malen in mijn hoofd. Ik wil het wel geloven maar dit is wel heel groot. Het roept ook zoveel vragen op. Waarom als ik door Hem uit liefde ben gemaakt stopte daarna de liefde? Waarom greep Hij niet in?  

Ik vind liefde best een lastig iets. Hoe voelt liefde? Wanneer weet ik of wat ik voel liefde is? Mag ik liefde voelen voor iedereen, of is er ook ongepaste liefde? Kan liefde te veel of te groot zijn? Liefde maakt me ook bang en onzeker want ik weet hoe het is als ik van mensen hou ze heel dicht bij laat komen en ze wijzen me dan weer af. Liefde kan zo zeer doen. Soms denk ik wel eens het is beter om mensen op afstand te houden, maar dat wil ik niet. Ik heb jaren mensen op afstand gehouden ik wil niet door mijn angst terug naar af. Maar als afwijzing van mijn liefde aan mensen al zo zeer doet. Hoeveel pijn zal het me dan doen als God mijn liefde afwijst. En ik weet met mijn hoofd best wel dat Hij dat niet doet, maar dat maakt de angst niet minder realistisch.  

Afgelopen dagen kwam ik op facebook een stuk tegen met teksten van God, teksten die me raakten, die blijven haken. Maar waar ik ook mee stoei vanbinnen het voelt allemaal zo groot. Ik wil wel maar durf niet goed. Die stomme, stomme angst, kom ik er ooit vanaf? Teksten waar ik naar verlang om ze te kunnen aanvaarden, om te zeggen met heel mijn hart ik geloof daarin, ik vertrouw daarop, ik weet dat het zo is. En ik verlang er naar dat ik het niet meer alleen met mijn hoofd kan zeggen. Maar dat ik met mijn hele hart en ziel het kan en durf te beamen. 

Waar je ook bent, wat je ook doet, Ik verlang ernaar om deel te hebben aan alles wat er in je leven gebeurt. Ik ben bij je, niet alleen in de vreugdevolle momenten, waarin alles voor de wind gaat. Juist als het tegenzit, sta Ik naast je en houd Ik je vast.

In de ogenblikken dat jij je schaamt over wat je hebt gedaan, mag je opzien naar Mij. Je zult nooit een blik van veroordeling zien in Mijn ogen, nooit. Ik kijk heel anders naar jou dan jij naar jezelf kijkt. Nee, Ik benoem je fouten niet, Ik ben nooit geïrriteerd, Ik wijs je nooit af omdat je bezorgd of angstig bent. Ik geef jou Mijn bevrijding, vergeving, Mijn liefdevolle zorg en krachtige hulp! (Zefanja 3:17, Rom.8:1,26)

Bij Mij is het nooit te laat… elke dag is een nieuw begin, waarin Ik in jouw leven Mijn werk doe, en je zo maak zoals Ik je heb bedoeld. Ik maak gebruik van jouw unieke gaven en talenten, maar ook van je meest donkere ervaringen; Zelfs jouw misstappen kan Ik gebruiken voor Mijn prachtige plannen die Ik voor jou heb. Alles wat erin je leven gebeurt, gebruik Ik en laat Ik meewerken ten goede. (Fil.2:13, Rom.8:28,29,31,32)

Jij bent het waard om al Mijn liefde en zorg te ontvangen. Je mag jezelf zien als Mijn geliefde zoon/dochter, zodat jij met opgeheven hoofd je weg mag gaan. Ik hou oneindig veel van jou! (Rom.8:15, 1Joh.3:1) 

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat gevoel en gevoelens een te grote plek hebben in ons huidige bestaan. God heeft ons niet voor niets gevoel en gevoelens gegeven, Jezus borrelde ook over van gevoel. En ik kan niet anders, ik ben een gevoelsmens. Ik kan mijn gevoel niet uitschakelen en alleen maar met mijn hoofd mijn geloof in God beamen. Dan ben ik het niet echt die ja zegt tegen God. En ik zeg echt wel ja tegen God met heel mijn hart wil ik Hem in mijn leven. Dat Hij mij uit liefde heeft gemaakt voelt zo groots, te groot om zomaar te zeggen dat klopt. Bij mijn ja teggen Hem hoort nu ook mijn angst en onzekerheid nog bij. De angst dat ik niet goed genoeg ben voor Hem. De angst dat als ik het fout doe ik Hem teleurstel. Maar ook de vraag, de verwondering, verbazing heeft Hij mij echt lief? Maar beide stappen kan ik nog niet goed maken, heb ik Zijn helpende hand nog voor nodig. 

Wil Hij mij liefde geven? Wil Hij mijn vader zijn? Wil Hij er voor mij zijn? Wil Hij mij vergeven wat ik verkeerd doe? Dat voelt zo groots, zo wonderlijk. Het voelt als een heel duur geschenk en ik weet niet of ik dat durf uit te pakken. Want stel je voor dat het me weer wordt afgepakt. Ik weet en daar bid ik voor dat er een dag komt dat ik die angst en onzekerheid achter me kan laten. Tot die tijd blijf ik met Zijn hulp werken aan mezelf! Want ik wil Zijn geschenk met een hart vol vertrouwen en liefde aannemen. En met mijn verstand, hart en ziel zeggen ik vertrouw op U, ik geloof in U. En ja U houd van mij en U hebt miij uit liefde gemaakt! U geeft mij oneindig veel liefde!