Dat de vraag
werd niet als beleefdheidsvraag gesteld maar uit oprechte belangstelling, dat maakt
dat de vraag blijft spoken. En dat maakt het misschien ook nog wel moeilijker
om eerlijk te beantwoorden. Een vraag die uit beleefdheid of voor de vorm wordt
gesteld kan ik makkelijk beantwoorden goed, of o zo z’n gangetje of soms (heel
recalcitrant) niet zo goed momenteel. Dat laatste antwoord geef ik vaak als ik
voel dat de persoon die het vraagt eigenlijk zo snel mogelijk verder wil. Dan
hou ik er wel van om de ander te laten zweten en een antwoord te geven waar ze
geen raad mee weten. Dan zie ik ze schrikken en denken ojee dit antwoord wilde
ik niet horen. Ik wilde niet echt weten hoe het ging. Daar kan ik dan stiekem
van genieten.
Maar om dat
de vraag nu verschillende keren uit oprechte interesse en medeleven werd
gesteld. Wil ik ook een eerlijk antwoord geven. Ik heb ook tegen de personen
die me de vraag stelde gezegd ik vind je vraag moeilijk te beantwoorden. Het
gaat op redelijk goed, het gaat niet super goed maar ook niet echt slecht. M
deze vraag door mijn aar deze vraag blijft door mijn hoofd malen, hoe gaat het
met me? Op die vraag zijn zoveel verschillende antwoorden mogelijk. En ik
probeer nu voor mezelf en voor de vragers die antwoorden zo eerlijk mogelijk
weer te geven.
Fysiek ga ik
achteruit en dat vind ik lastig om te aanvaarden. Mijn hoofd wil nog zo graag
zoveel. Mijn benen zijn vooral s’ nachts nogal eens aanwezig. Even staan vinden
mijn benen en mijn rug niet fijn. Het lopen gaat niet echt lekker en ik heb
dagen dan piepen en kraken mijn botten. Ik sta niet altijd even stevig op mijn
benen met val en stoot partijen als gevolg. Ik moet goed kijken waar ik loop en
waar ik mijn voeten neer zet, anders lig ik als een gestrande walvis op de
grond. Het traplopen gaat niet bepaald lekker en is gewoon zwaar om te doen. Het
slapen gaat de laatste weken erg slecht, vaak en lang wakker s’ nachts. Ook de
overgang is een dingetje wat langzaam mijn leven in sluipt. Vooral het s’nachts
erg warm hebben is iets waar ik echt last van heb.
Het emotie
eten is de laatste weken ook weer meer een dingetje. Dat komt ook omdat ik
emotioneel veel met het verwerken van pijn uit verleden bezig ben. Een gebrek
aan liefde doet zoveel met een mens en heeft diepe wonden veroorzaakt die ik nu
de aandacht en zorg geef die ze al jaren nodig hadden. Ik werk hard (vind ik
zelf) om psychisch en emotioneel gezond te worden. Ik kijk mijn oude pijn aan
en probeer met de aangereikte handvaten mijn weg te vinden.
Op
geloofsgebied ben ik ook aan het zoeken en merk ik verandering in mezelf. Ik
geloof al heel wat jaren in God. Maar Hem echt vertrouwen en geloven in zijn
liefde voor mij is een dingetje waar ik aan werk. Een paar weken geleden zei
mij psycholoog God heeft jou uit liefde gemaakt. Die opmerking kwam binnen,
ergens vind ik dat zo moeilijk te geloven. Heeft Hij mij uit liefde gemaakt? Ik
worstel daar mee en in de gesprekken met mijn psycholoog hebben we het hier ook
over. Ik ben zo dankbaar dat het geloof, God en alles wat daar bij hoort
bespreekbaar is met en bij hem. Want het is ook een deel van mij wat beschadigt
en niet goed ontwikkeld is. Het is ook een heel belangrijk deel van mij wat ik
wil laten groeien en tot bloei wil laten komen. Het is zo fijn dat mijn
worstelingen, vragen en twijfels op geloofsgebied geen taboe zijn, dat ik me er
niet voor hoef te schamen. Het is zo fijn om er begrip en empathie voor te
krijgen. Maar ook de nodige draaien om mijn oren of schoppen onder mijn kont
als het nodig is. Ik merk voorzichtig groei en verandering ook op dit gebied.
Ik ben vooral dankbaar dat God het afgelopen jaar zo vaak en zo duidelijk voor
mij gezorgd heeft, mij geholpen heeft.
Ik vind het
bijzonder dat na jaren zoeken naar doel en houvast in mijn leven, dat nu
voorzichtig aan het vinden ben. Ik begin langzaam zicht begin te krijgen op
doel en zin van mijn leven. Voor het eerst in jaren zie ik iets van een
toekomst voor me, in plaats van een gapende leegte. Liefde wat ik zelf zo heb
gemist in mijn leven mag ik door geven aan anderen. En vooral dat vind ik zo
bijzonder en speciaal. Liefde mogen voelen, mogen krijgen en het dan ook mogen
doorgeven. Dat God mij dat toevertrouwd, dat ontroert me steeds als ik er bij
stil sta. Uit liefde gemaakt is voor mij een bijzonder iets. Het heeft mij door
een moeilijke tijd heen geholpen, het geeft me voldoening en ik leer er zoveel
door. Ik durf voorzichtig te geloven dat ik met Uit liefde gemaakt ook anderen
mensen iets kan geven wat het mij geeft. Voldoening, dag invulling,
gezelligheid, mooie gesprekken met mooie en lieve mensen. Ik ben op zoek
geweest naar dagbesteding, naar passend vrijwilligerswerk, ik dacht dat ik het
alleen moest doen. Maar God wist wat ik nodig had, Hij heeft mij doel, zin en
levensvreugde geven wat ik nooit had verwacht te vinden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten