Hechting, bindingsangst en verlatingsangst

Al een aantal jaren weet ik nu van mijn hechtingsprobleem en waar het tot een jaar of 1.5 jaar geleden iets was wat ik had en wel eens last van had. Ben ik daar de afgelopen 1.5 jaar meer tegenaan gaan lopen. Is het eigenlijk het laatste jaar best een ding gaan worden. Ik heb last van bindings- en verlatingsangst. Uitleg:Het zijn beide uitingen van een onveilige hechtingsstijl. Je bent er niet aan gewend en je kunt er niet op vertrouwen dat je emotioneel krijgt wat je nodig hebt en dat gemis doet pijn. Of je nu meer last hebt van verlatingsangst of juist van bindingsangst heeft alles te maken met de strategie die je onbewust verkozen hebt om de pijn niet te hoeven voelen. Afhankelijk van de manier waarop je je in je jeugd aan belangrijke hechtingsfiguren gehecht hebt, heb je een of soms meer strategieën ontwikkeld.

Mijn hechtingsproblemen zijn veel ingewikkelder en zitten dieper dan ik dacht. En ik vind het moeilijk om aan anderen uit te leggen wat ik voel, hoe groot de angst is. En hoeveel invloed het heeft op mij en mijn gedrag. Het is zo onzichtbaar, het is zo onbekend. Dat ik altijd bang ben om als aansteller of aandachtstrekker te worden gezien. Altijd is er de angst zal de ander mij wel begrijpen? Is er de vraag wil die ander het wel begrijpen? Is er iemand zo geïnteresseerd in mij dat hij of zij zich wil verdiepen in wat hechtingsproblemen zijn en wat dat met mij doet? Hoeveel invloed dat heeft op contacten en relaties. Ach en eigenlijk is er bij mij altijd de overtuiging dat niemand dat wil. Dat ik die moeite niet waard ben. Dat is de overtuiging in mijn hoofd en ik weet dat dit komt door de onveilige hechting. Maar ik heb (helaas) geen knop die ik om kan zetten omdat ik weet waar het mee te maken heeft. Voorlopig is dat nog werk in uitvoering!

Ik worstel met de angst en onzekerheid om mensen emotioneel heel dicht bij te laten komen. Ik wil het wel, graag zelfs. Maar onbewust is de angst heel groot dat als ik ze dicht bij laat komen ze me alsnog zullen afwijzen of in de steek laten. Ergens diep vanbinnen is er de angst dat ik niet goed genoeg ben, is er de angst dat ze me als ze me beter leren kennen me alsnog zullen afwijzen. Is de angst heel groot dat ze me niet begrijpen, dat mijn gevoels- en behoefte level te groot is. Is er de angst dat ik wel een dieper contact wil maar de ander niet. De angst dat ik te veel vraag van de ander is groot. De angst om weer te horen ik voel me niet je vriendin maar je hulpverlener. Die opmerking kreeg ik vorig jaar van iemand waarvan ik dacht dat we vriendinnen waren en die opmerking heeft heel veel angst en onzekerheid achtergelaten. Wat kan en mag ik delen? Hoever wil de ander mij en mijn zielenroerselen leren kennen? Die angsten en die onzekerheden maken dat ik aantrek en al afstoot voor dat iemand heel dichtbij gekomen is. De angst dat ik onzichtbare lijnen of grenzen over ga is groot. Want over grenzen gaan, betekend verkeerd bezig zijn en dat betekend weer een afwijzing. 

Doordat ik hoog gevoelig ben staan mijn voelsprieten altijd aan. Hoor ik dingen in jouw stem, die klinken als afwijzing dan trek ik me al terug. Ik vind de hoog gevoeligheid ook best lastig. Naast het voelen van de ander is er ook het sterke voelen van en bij mezelf als iets/iemand niet veilig voelt kan ik zomaar dichtklappen of een stoere zelfverzekerde versie van mezelf laten zien. Ik kan dan niet echt mezelf zijn, ergens gaat er dan vanbinnen een deurtje dicht. En ik kan niet verklaren waarom dat gebeurt. Want het gaat puur instinctief, want zelfs als ik weet bij die persoon heb ik de neiging het masker op te zetten en dan besluit ik dat ga ik in de eerst volgende ontmoeting niet meer te doen. Dan nog kan ik totaal mezelf kwijtraken als die persoon er weer is. Die voelsprieten maken ook dat ik echt contact wil met mensen, ik wil, nee moet verbinding voelen. Ik wil, ik verlang naar diepgang, ik wil contact van hart tot hart. En naast de onzekerheid of mensen dat wel willen en kunnen (met mij), gaat dan ook de bindings- en verlatingsangst een grote rol spelen. 

Geloven en vertrouwen dat liefde echt is, dat liefde blijvend is en dat liefde ook echt van 2 kanten kan komen. Als ik over liefde praat, dan bedoel ik niet liefde tussen man en vrouw in de vorm van verliefdheid, relatie, huwelijk of seksuele intimiteit. Maar gewoon liefde in relatie tot mijn mede mens. Ook in het omgaan met liefde merk ik dat ik worstel met bindingsangst en verlatingsangst. Ik snap dat dit komt door onveiligheid in mijn jeugd. Maar ik kan helaas niet ze de knop omdraaien omdat ik weet waar de oorzaak ligt. Ik vind liefde een ongelofelijk moeilijk iets. Kan iemand wel van mij houden? Ben ik wel liefde waard? Ik weet nu een paar jaar dat ik (gelukkig) wel liefde kan geven. Dat was echt een bijzondere ontdekking, het voelen ik kan van iemand houden. Ik kan iemand in mijn hart laten. Voor het eerst hardop tegen iemand zeggen ik hou van jou, was een bijzondere maar ook nieuwe gewaarwording. Iets van een bevestiging het van het ligt niet aan mij, ja ik ben beschadigd, ja ik heb diepe krassen op mijn ziel. Maar ik kan wel van iemand houden, ik kan wel liefde voelen en geven. Zo bijzonder dat ik dit mocht ervaren bij een kind wat zelf ook beschadigd was. Alsof God door dit beschadigde kind heen, mij iets kostbaars wilde geven. Mij een stukje van mijn levenspuzzel gaf wat ik zo hard nodig had, om verder te kunnen helen.

Ik ben gaan geven (platonisch) om mijn psycholoog en dat is doodeng. Want ik weet er komt een dag dat ik zonder zijn hulp verder moet. Ik heb me aan hem gehecht en naast dat ik dat mooi vind, omdat dat bewijst dat ik me wel kan hechten aan mensen. Is er ook de angst want op een dag moet ik zonder hem verder. En die gedachte doet pijn en maakt me verdrietig. Natuurlijk ik weet dat het een goed iets is als ik hem niet meer nodig heb. Maar dat maakt het voelen van zoveel verschillende gevoelens niet anders. 

Geloven dat God van mij houdt, dat ik Zijn geliefde kind ben. Ik vind het moeilijk. Want ook in die relatie is er verlatingsangst, kan ik er op vertrouwen dat Hij me niet afwijst, dat Hij me niet in de steek laat? Ik vind het moeilijk om te geloven, om er op te vertrouwen dat Hij mij onvoorwaardelijk liefheeft. Natuurlijk ik weet het met mijn verstand wel, maar er op vertrouwen dat echt op gevoelsniveau beamen vind ik moeilijk. Wie zegt me dat Hij straks toch niet zegt sorry maar jij, nee jij bent niet van Mij.  Ik heb er behoefte aan om te mogen leren ‘thuis’ te komen bij God. Het beeld dat ik nu van een ‘thuis’ heb, is een plek waar ik mezelf mag zijn. Waar ik "alles" mag zeggen, een plek waar ik mag léren, een plek waar ik welkom ben, waar niet van me verwacht wordt dat ik in één keer perfect ben. Een plek waar iemand mij echt wil leren kennen en waar ik anderen echt mag kennen. Zo’n thuis heb ik nooit gekend en daar verlang, nee snak ik naar. Ik heb ooit het boekje Breekbaar verbonden gelezen en dat was goed. Mooi dat er ook iets van aandacht is/was voor mensen net als ik met hechtingsproblemen in de kerk. Dat er een stukje uitleg is hoe hechitngsproblemen staan in realtie met God. Het zou wat mij betreft bij elke dominee of pastoraal werker in de boekenkast moeten staan. Wat zou het mooi zijn als er iets meer aandacht, zorg en begrip kwam voor emotioneel en psychisch kwetsbare mensen in de kerk.

Liefde en hechtingsproblemen ik vind het een moeilijke combinatie. De bindings- en verlatingsangst vind ik best lastig om mee te leven want veel gaat bij mij onbewust en instinctief. Ik doe mijn best om te werken aan mezelf, leren omgaan met- en werken aan mijn angsten en problemen. En ik hoop dat jullie mij echt willen leren kennen, net zo als ik jullie echt wil leren kennen. Dat jullie net als ik verlangen naar echt contact van hart tot hart. Ik hoop en bid dat we ooit samen tot de ontdekking mogen komen, er is liefde tussen ons en daar hebben bindings- en verlatingsangst geen rol meer in!