Knuffelen

Al een paar dagen zit ik niet goed in mijn vel, ik ben jankerig en van de leg. Ik kon er voor mezelf geen helderheid in krijgen wat er aan de hand is. Eigenlijk was ik alweer zover dat ik het mezelf kwalijk nam, hou toch eens op met janken, stel je niet zo aan etc. Tot vanmorgen, de man van een vriendin wat kwam brengen. We hadden even een mooi en diep gesprek samen, zomaar spontaan even de diepte in. Voor hij weg ging vroeg hij mag ik je even een knuffel geven. Dat is iets wat ik altijd best spannend vind, ik ben niet opgegroeid met kussen, knuffels of omhelzingen. 

Contact en helemaal fysiek contact met mannen voelde niet fijn, niet veilig, niet vertrouwd (op een enkele uitzondering na). Maar vanmorgen vond ik het goed, spannend maar goed! En wat had ik die knuffel nodig, even fysiek contact. Even voelen ik leef nog, ik doe er toe. Even dat fysiek contact even het voelen van een ander zijn warmte. Ik ben me het afgelopen 1.5 jaar in deze corona tijd heel erg bewust geweest van het gemis van fysiek contact. Het gemis van even aangeraakt worden, het voelt als of het gemis nu heftiger en intenser wordt. Het raakt me dat ik zomaar even een knuffel kreeg. Alsof er boven iemand wist hoe ik daar naar verlangde, hoe hard ik dat nodig had om even vol te houden.