Hoe gaat het met je?

Weer kwam die vraag langs de afgelopen dagen. En die vraag hoe gaat het met je vind ik een lastige vraag om te beantwoorden. Je denkt misschien dat het antwoord erg simpel zwart of wit is, goed of slecht is. Maar voor mij zijn er zoveel verschillende tinten grijs aanwezig dat ik soms niet weet wat ik moet antwoorden. Ik vind het oprecht lastig om te vertellen hoe het nu echtmet me gaat. Want soms weet ik het zelf niet eens.

Daarnaast ben ik al meteen bezig in mijn hoofd, met hoe oprecht wordt deze vraag gesteld. Als het is de supermarkt gebeurt waar de vraagsteller eigenlijk het antwoord ‘goed hoor’ wil horen. Dan ben ik wel eens zo vervelend om te zeggen ‘het gaat slecht’! En wat vind ik het dan heerlijk als ik de ander dan zie zoeken naar een uitweg, dit was niet het gewenste antwoord 😊. Het is vaak meer een beleefdheidsvraag dan oprechte interesse. Meestal gebeurt het dat ik over die vraag heen praat en om ongemakkelijke situaties te voorkomen niet in ga op de vraag.  

Maar als de vraag oprecht en uit interesse wordt gesteld dan vind ik het best moeilijk om te antwoorden. Want hoe gaat het met me? Wat willen ze weten fysiek? Emotioneel? Mentaal? Dan begint de aarzeling vanbinnen al, hoe veilig voelt deze persoon? Hoeveel kan en wil ik delen met deze persoon? Wil hij/zij echt weten hoe het met me gaat? Vertrouw ik die persoon genoeg om iets te delen hoe het met me gaat? Durf ik bij deze persoon mijn hart bloot te leggen. En als ik die gok waag, die stap van vertrouwen neem. Hoort hij of zij dan ook echt wat ik zeg? Komt het binnen, komt het over wat ik deel. Of is het letterlijk het ene oor in en het andere weer uit. Ik heb al zo vaak gemerkt dat er een groot verschil zit tussen horen en luisteren wat ik zeg. Men hoort me aan, maar is in gedachten al verder gegaan naar de volgende vraag. En dat maakt dat ik voorzichtig ben ik het beantwoorden van de vraag hoe gaat het met je? Want waarom zou ik iets delen van hoe het met me gaat als ik niet gehoord word? Dan doe ik de vraag af met het gaat z’n gangetje, het gaat best redelijk, of het gaat met ups en downs. Niets zeggende antwoorden waar de meeste mensen genoegen mee nemen en het niet eens door hebben dat ze eigenlijk geen antwoord hebben gekregen. 

Door dat niet veel mensen verder kijken en luisteren dan de oppervlakte zorgt dat er voor dat alleen de enkeling die me echt goed kent iets aan me kan merken dat het niet zo lekker gaat. Er zijn maar weinig mensen die echt begrijpen dat ik er misschien wel gezond uit zie maar het niet ben. Niet alleen de mentale maar ook de fysieke problemen zijn soms (letterlijk) best zwaar om te dragen. En wat is het makkelijk en veilig om me te verschuilen achter het masker van het gaat 'goed'. Want om mensen daar achter te laten kijken voelt heel kwetsbaar.