Ik hoor een baby huilen en haar huilen klinkt zo zielig. Het gaat me aan mijn hart. Ik zie het verdriet en de frustratie op haar gezichtje. Met gebalde vuistjes huilt ze, maar er komt niemand om haar op te pakken en te troosten. Haar gevoelens, de pijn en de verwarring zijn van haar gezichtje af te lezen. Ik voel wat zij voelt.
Ik zie een peuter in een hoekje van de box staan. Haar armpjes omhoog als smeekbede om haar op te tillen. Maar niemand ziet haar staan. Niemand reageert er op haar geluidjes, op haar vragende kreetjes. Wat raakt het me diep dat ik voel wat zij voelt.
Ik zie een kleuter in de kamer staan. Ze huilt niet maar kijkt met zoekend en vragend rond. Wat moet ze doen? Wat wordt er van haar verwacht? Ze weet dat ze lief en stil moet zijn. Wat raakt haar onzekerheid en haar stille eenzaamheid me diep, ik voel wat zij voelt
Ik zie een meisje van een jaar of acht. Een meisje dat intens onzeker en bang is. Bang voor haar onderwijzeres, bang voor de wereld, bang om anders te zijn. Het is een heel gevoelig meisje, een meisje dat zo graag lief gevonden wil worden, een meisje dat ergens bij wil horen. Een meisje dat vlucht in dromen. Een meisje wat diep vanbinnen heel eenzaam is. Niemand ziet haar staan, niemand weet wat haar bezig houdt, niemand weet van haar angst. Wat doet het me zeer dat ik voel wat zij voelt.
Ik zie een tiener, een kind eigenlijk nog. Zo verscheurd door eenzaamheid en pijn, dat ze haar enige uitweg een einde aan haar leven lijkt te zijn. Ze is zo niet gezien, niet gehoord en niet gekend. Die pijn is voor haar ondraagbaar. Dan maar dood. Ik voel zo intens, wat zij voelt. En wat vind ik dit heftig.
Ik zie een puber, een jonge vrouw in wording. Worstelend met haar leven, verlangend naar de dood. Ik zie haar zichzelf wegcijferen. Haar eigen pijn, verdriet en rouw rond het overlijden van haar vader wegduwen. Daar is geen ruimte voor, haar leven staat in teken van de zorg om haar moeder. Haar eigen pijn wordt getroost en wegduwt met eten. Ik voel haar worsteling, ik voel haar verlangen naar de dood. Ik voel haar eenzaamheid, haar verwarring, haar verlangens en dromen. Ik voel zo intens haar enorme verdriet en pijn.
Ik zie een jonge vrouw van rond de twintig. Haar leven draait om de zorg haar moeder. Ze weet niet meer wie ze zelf is, haar menig, haar behoefte en verlangens deden en doen er niet toe. Ik voel haar verwarring, haar onzekerheid. Ik zie hoe ze plannen maakt en bedenkt om haar leven te beëindigen. Ik zie haar vastberadenheid dat haar volgende zelfmoord poging moet lukken! Ik voel wat zij voelt. En dat is zo onbeschrijfelijk veel.
Ik zie een vrouw van rond de dertig. Een vrouw die voor het eerst in haar leven, tegen de wil van haar moeder in is gegaan. Die voor het eerst in haar leven heeft gekozen voor wat zij nodig had. Maar die zich daar ook schuldig over voelt, want ze koos voor zichzelf en niet voor haar moeder. Een jonge vrouw die worstelt met de pijn en het verdriet van het alleen en kinderloos zijn. Die worstelt met gedachten als niet goed genoeg, dom, en anders zijn. Een vrouw die zoveel voelt en aanvoelt bij een ander, dat ze zelf niet weet wat ze er mee aan moet. Een vrouw die zichzelf wegcijfert en niet zegt wat ze zelf wil of naar verlangd. Een vrouw die stik onzeker is over haar eigen doen en laten, altijd bang is voor kritiek, pesten of afwijzing. Een vrouw die ergens diep vanbinnen heel eenzaam en alleen is en die intens verlangd naar een einde aan haar leven en daar plannen voor bedenkt. Het doet zo intens zeer om haar te zien worstelen met het leven. Het doet zeer omdat ik voel wat zij voelt.
Ik zie een vrouw van rond de veertig. Ik zie hoe ze op een tweesplitsing staat in haar leven. Hulp zoeken of zelfmoord plegen. Want zo kan ze niet verder. Ze is op! Ze voelt zich leeg geven. Haar leven is zo donker en zo zwaar. Ik zie dat ze de keuze maakt voor hulp. Wat vind ik dat een dappere keuze. Ik zie hoe ze aarzelend en zoekend de weg van de hulpverlening in slaat. Ik zie hoe ze met vallen en opstaan de juiste hulpverlener treft. Ik zie en voel haar angst, verdriet, pijn en onzekerheid om haar diepste pijn bloot te geven. Ik voel haar worsteling wie is er te vertrouwen. Wie wil er echt naar mij luisteren? Wie wil mij leren kennen? Ik voel haar onzekerheid en verbazing is er echt iemand die naar mij wil luisteren? Ik voel en zie haar worsteling om geloof en hulpverlening bij elkaar te brengen. Ik voel haar diepe verlangen dat het gaat lukken, maar ik zie ook haar pijn, teleurstelling en verdriet als het niet lukt zoals zij hoopte. Ik zie hoe ze worstelt met andere hulpverleners, mensen die voor haar invullen wat ze moet voelen. Of welke weg ze van hulpverlening moet gaan bewandelen. Ik voel haar intense behoefte en haar verlangen om er toe te doen, haar diepe verlangen naar verbondenheid en ergens bij horen. Het is zo raar maar ik voel wat zij voelt!
Ik zie een vrouw van bijna vijftig. Ik zie hoe ze haar niet vervulde dromen en verlangens een plek probeert te geven. Ik zie dat ze nog steeds hulp heeft van een psycholoog, wat vind ik haar dapper en stoer dat ze zo ver doorzet. Want de emotionele weg van deze hulpverlening is zwaar! Ik zie en voel hoe de hulpverlening haar heeft laten groeien en opbloeien. Ze is gegroeid naar een zelfstandige vrouw, een vrouw met een mening, een vrouw met een enorm groot hart voor de ander. Een vrouw die haar zelfmoord plannen aan de kant heeft gezet. Een vrouw die probeert te leven met wat ze van God krijgt toebedeeld. Maar ik voel ook nog steeds haar intense verlangen naar de dood. Maar dat is niet alleen omdat ze klaar is met haar leven, maar veel meer dat ze er intens naar verlangd om bij haar Schepper, Heer en Heiland te zijn. Ik voel wat zij voelt en wat is dat veel en wat is dat zwaar om elke dag te dragen!
En ergens door al dit voelen heen, zijn de vragen die ik steeds weer hoor: Mag ik voelen wat ik voel? Mag mijn gevoel er zijn? Mag ik er zijn zoals ik ben met al mijn pijn, mijn voelen en gevoeligheden?
Ik zie een peuter in een hoekje van de box staan. Haar armpjes omhoog als smeekbede om haar op te tillen. Maar niemand ziet haar staan. Niemand reageert er op haar geluidjes, op haar vragende kreetjes. Wat raakt het me diep dat ik voel wat zij voelt.
Ik zie een kleuter in de kamer staan. Ze huilt niet maar kijkt met zoekend en vragend rond. Wat moet ze doen? Wat wordt er van haar verwacht? Ze weet dat ze lief en stil moet zijn. Wat raakt haar onzekerheid en haar stille eenzaamheid me diep, ik voel wat zij voelt
Ik zie een meisje van een jaar of acht. Een meisje dat intens onzeker en bang is. Bang voor haar onderwijzeres, bang voor de wereld, bang om anders te zijn. Het is een heel gevoelig meisje, een meisje dat zo graag lief gevonden wil worden, een meisje dat ergens bij wil horen. Een meisje dat vlucht in dromen. Een meisje wat diep vanbinnen heel eenzaam is. Niemand ziet haar staan, niemand weet wat haar bezig houdt, niemand weet van haar angst. Wat doet het me zeer dat ik voel wat zij voelt.
Ik zie een tiener, een kind eigenlijk nog. Zo verscheurd door eenzaamheid en pijn, dat ze haar enige uitweg een einde aan haar leven lijkt te zijn. Ze is zo niet gezien, niet gehoord en niet gekend. Die pijn is voor haar ondraagbaar. Dan maar dood. Ik voel zo intens, wat zij voelt. En wat vind ik dit heftig.
Ik zie een puber, een jonge vrouw in wording. Worstelend met haar leven, verlangend naar de dood. Ik zie haar zichzelf wegcijferen. Haar eigen pijn, verdriet en rouw rond het overlijden van haar vader wegduwen. Daar is geen ruimte voor, haar leven staat in teken van de zorg om haar moeder. Haar eigen pijn wordt getroost en wegduwt met eten. Ik voel haar worsteling, ik voel haar verlangen naar de dood. Ik voel haar eenzaamheid, haar verwarring, haar verlangens en dromen. Ik voel zo intens haar enorme verdriet en pijn.
Ik zie een jonge vrouw van rond de twintig. Haar leven draait om de zorg haar moeder. Ze weet niet meer wie ze zelf is, haar menig, haar behoefte en verlangens deden en doen er niet toe. Ik voel haar verwarring, haar onzekerheid. Ik zie hoe ze plannen maakt en bedenkt om haar leven te beëindigen. Ik zie haar vastberadenheid dat haar volgende zelfmoord poging moet lukken! Ik voel wat zij voelt. En dat is zo onbeschrijfelijk veel.
Ik zie een vrouw van rond de dertig. Een vrouw die voor het eerst in haar leven, tegen de wil van haar moeder in is gegaan. Die voor het eerst in haar leven heeft gekozen voor wat zij nodig had. Maar die zich daar ook schuldig over voelt, want ze koos voor zichzelf en niet voor haar moeder. Een jonge vrouw die worstelt met de pijn en het verdriet van het alleen en kinderloos zijn. Die worstelt met gedachten als niet goed genoeg, dom, en anders zijn. Een vrouw die zoveel voelt en aanvoelt bij een ander, dat ze zelf niet weet wat ze er mee aan moet. Een vrouw die zichzelf wegcijfert en niet zegt wat ze zelf wil of naar verlangd. Een vrouw die stik onzeker is over haar eigen doen en laten, altijd bang is voor kritiek, pesten of afwijzing. Een vrouw die ergens diep vanbinnen heel eenzaam en alleen is en die intens verlangd naar een einde aan haar leven en daar plannen voor bedenkt. Het doet zo intens zeer om haar te zien worstelen met het leven. Het doet zeer omdat ik voel wat zij voelt.
Ik zie een vrouw van rond de veertig. Ik zie hoe ze op een tweesplitsing staat in haar leven. Hulp zoeken of zelfmoord plegen. Want zo kan ze niet verder. Ze is op! Ze voelt zich leeg geven. Haar leven is zo donker en zo zwaar. Ik zie dat ze de keuze maakt voor hulp. Wat vind ik dat een dappere keuze. Ik zie hoe ze aarzelend en zoekend de weg van de hulpverlening in slaat. Ik zie hoe ze met vallen en opstaan de juiste hulpverlener treft. Ik zie en voel haar angst, verdriet, pijn en onzekerheid om haar diepste pijn bloot te geven. Ik voel haar worsteling wie is er te vertrouwen. Wie wil er echt naar mij luisteren? Wie wil mij leren kennen? Ik voel haar onzekerheid en verbazing is er echt iemand die naar mij wil luisteren? Ik voel en zie haar worsteling om geloof en hulpverlening bij elkaar te brengen. Ik voel haar diepe verlangen dat het gaat lukken, maar ik zie ook haar pijn, teleurstelling en verdriet als het niet lukt zoals zij hoopte. Ik zie hoe ze worstelt met andere hulpverleners, mensen die voor haar invullen wat ze moet voelen. Of welke weg ze van hulpverlening moet gaan bewandelen. Ik voel haar intense behoefte en haar verlangen om er toe te doen, haar diepe verlangen naar verbondenheid en ergens bij horen. Het is zo raar maar ik voel wat zij voelt!
Ik zie een vrouw van bijna vijftig. Ik zie hoe ze haar niet vervulde dromen en verlangens een plek probeert te geven. Ik zie dat ze nog steeds hulp heeft van een psycholoog, wat vind ik haar dapper en stoer dat ze zo ver doorzet. Want de emotionele weg van deze hulpverlening is zwaar! Ik zie en voel hoe de hulpverlening haar heeft laten groeien en opbloeien. Ze is gegroeid naar een zelfstandige vrouw, een vrouw met een mening, een vrouw met een enorm groot hart voor de ander. Een vrouw die haar zelfmoord plannen aan de kant heeft gezet. Een vrouw die probeert te leven met wat ze van God krijgt toebedeeld. Maar ik voel ook nog steeds haar intense verlangen naar de dood. Maar dat is niet alleen omdat ze klaar is met haar leven, maar veel meer dat ze er intens naar verlangd om bij haar Schepper, Heer en Heiland te zijn. Ik voel wat zij voelt en wat is dat veel en wat is dat zwaar om elke dag te dragen!
En ergens door al dit voelen heen, zijn de vragen die ik steeds weer hoor: Mag ik voelen wat ik voel? Mag mijn gevoel er zijn? Mag ik er zijn zoals ik ben met al mijn pijn, mijn voelen en gevoeligheden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten