Verbondenheid, dat is iets waar ik naar snak. Sinds ik een aantal jaren geleden heb ontdekt dat ik een hechtingsprobleem heb. Ik wil er bij mogen horen, ik wil de ander leren kennen en er voor hem/haar zijn zoals ik hoop dat de ander mij echt wil leren kennen. Dat we samen kunnen delen wat het leven ons geeft aan mooie en aan pijnlijke dingen. Ik wil een diepere relatie met de ander, verder dan de oppervlakkigheid van dit leven. Ik wil echtte verbinding, juist omdat ik dat zo heb gemist in mijn jeugd.
En ergens maakt dat me eenzaam. Ik heb genoeg mensen om me heen. Mijn sociale netwerk is groter als dat het ooit geweest is. En toch voel ik me vanbinnen vaak eenzaam, alleen en niet begrepen. Voel ik me anders omdat ik ergens naar verlang waar anderen blijkbaar niet naar verlangen of niet nodig hebben. Ik verlang naar een diepe verbondenheid.
Delen wat er in mijn hart en hoofd gebeurt doe ik maar met 2 mensen, waarvan 1 een hulpverlener is en deels hier op papier. Ik heb een aantal pogingen gedaan om iets te delen met mensen van wat er in mij leeft. En die pogingen stranden, de ander ging er niet op in. Dan geef ik het op, ik blijf niet trekken. Ik wil me niet opdringen. Het doet zeer, dat wel. ik voel me min of meer afgewezen al weet ik dat het niet zo is. Ik merk dat ik me emotioneel terugtrek en de verbinding met mensen oppervlakkiger laat worden, als mijn pogingen tot verdieping stranden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten