Net als Job

Met mijn psycholoog was ik afgelopen week in gesprek over iets wat ik had gemaakt. Ik had van hem dit als opdracht gekregen. Omdat ik met hem had gedeeld, dat ik al jaren een stem hoor in mijn hoofd, een stem die zegt; het doet zo zeer vanbinnen. Op advies van mijn psycholoog heb ik die geprobeerd die plek te tekenen (visueel te maken). Door daar samen naar te kijken en er over te praten kwamen we er achter dat er heel veel lijntjes met pijn, moeite en verdriet naar die plek lopen. Lijntjes die er al heel wat jaren zijn. Samen kwamen we erachter dat de pijn te maken heeft met mijn liefdesbehoefte, mijn liefdesangst en mijn hechtingspijn. Een ingewikkelde combinatie! Waar we ook nog wel even zoet mee zijn. Tijdens het bekijken van die plek vroeg de psycholoog naar iets wat hem opviel in mijn werkstuk. Er was een inham op te zien en net daarboven een klein hartje. En hij vroeg wat dat betekende. En het viel hem op dat er een puur, zuiver hartje op het werkstuk stond. Hij had al veel creatieve uitingen van mij gezien de afgelopen jaren en meestal als er een hart op stond was het donker, bekrast of kapot En dit hartje niet, dit was zuiver en mooi van vorm. 

Al pratend ontdekte ik dat ik als tiener niet meer verder kon leven. Het deed te veel pijn vanbinnen (die plek) en dat dat de aanleiding was voor de zelfmoordpoging. Niet een, ik wil niet meer, maar een, ik kan niet meer. Te veel pijn, te veel afwijzing, te veel gebrek aan liefde enz. Ik zei het voelt een beetje als bij Job. De psycholoog keek me vragend aan. Ik zei, bij Job mocht de duivel alles afpakken behalve zijn leven (zijn hart). Zo voelt het voor mij nu ik er bij stil sta en er naar kijk ook wel ongeveer. Als ik naar dit werkstuk kijk en besef wat het inhoudt, mocht alles bij mij kapot, beschadigd of afgenomen worden, behalve mijn leven. God wilde mijn hart behouden, dat moest heel blijven. Al voelt het niet altijd alsof mijn hart heel is. Mijn hart voelt kapot en beschadigd. Het voelt raar om zulke gedachten te hebben, hoe kan ik mezelf vergelijken met Job. Alsof ik zo gelovig ben, zo vroom ben. En vind ik het nog raarder van mezelf dat ik het in het bijzijn van een ander dit soort gedachten hard op durf te benoemen. En tegelijkertijd vind ik het mooi en bijzonder, dat ik er voor uit durf te komen wat mijn gedachten zijn. 

Ik ben God nog steeds intens dankbaar voor een gelovige psycholoog die het geloof bij de hulpverlening wil en durft te betrekken.

                 

                                            Job 12 vers 22