Al een aantal weken voel ik me, tja hoe zeg ik dat een soort van labiel, emotioneler als anders. De tranen zitten hoog en los en wat vind ik dat verdraait irritant. Wat haat ik het dat ik zo snel begin te huilen. Dan voel ik me zo kwetsbaar. De afgelopen weken heb ik een aantal gesprekken gehad met mensen die me zeer hebben gedaan. Iets of iemand vanbinnen is opnieuw geraakt op een pijnlijke plek. En ergens zijn er vanbinnen oude en vertrouwde gedachten en gevoelens er weer.
En het liefst stop ik al die gevoelens en gedachten diep weg. Wil ik niet meer stil staan bij de pijn vanbinnen. Ik voel gewoon te veel! En er is (naast mijn pschycoloog) niemand die veilig genoeg voelt om mee over te praten. En iedereen is druk met zichzelf en dat mag zo bedoel ik het niet. Ik wil me niet opdringen, ik wil niemand tot last zijn. Ik weet maar al te goed hoe dat voelt. Het verlangen naar een einde van mijn leven is weer levensgroot. Nee geen zelfmoord gedachten! Maar de hoop op een vroeg einde van mijn leven is levensgroot. Ik wil geen 70 of 80 worden ik hoef niet eens 50 te worden. Als mijn leven morgen over is, hang dan de vlag uit. Dan ben ik (hoop ik) op de mooiste plek die er is. Dan ben ik bij Hem, die mij kent als geen ander.
Ik verlang zo intens naar rust in mijn hoofd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten