Vragen om hulp

Ik vind het moeilijk om mensen iets te vragen. En dan heb ik het niet over iets simpels als mag ik er even langs of waar kan ik iets vinden. Maar het vragen om hulp. En dan voel ik een verschil tussen het vragen om fysiek hulp en emotionele hulp. Het vragen om fysieke hulp vind ik lastig. Ik moet het zelf kunnen vind ik, dan doe ik het maar met meer moeite of in etappes. Het vragen om een helpende hand met b.v. opstaan uit een lage stoel vind ik moeilijk, een stuk schaamte voel ik daarbij, ik ben nog niet zo oud, ik moet me niet zo aanstellen. En vooral iets van ik moet dit zelf kunnen doen. Ik vind het moeilijk om te vertrouwen op de hulp van anderen want hoe lang is die helpende hand er? Wanneer laten ze me in de steek? 

En dan om emotionele hulp/steun vragen, dat vind ik nog moeilijker. Dat voelt nog kwetsbaarder. En dan heb ik het niet over profesionele hulp, maar het vragen aan mensen om me heen om even tijd voor mij te maken, vragen om een luisterend oor. Het vragen of ik iets mag delen van wat er vanbinnen leeft in mij en dan geen oordeel, geen oplossing o.i.d. krijgen maar gewoon luisteren. En misschien dan een arm om mijn schouder krijgen en een beetje warmte en troost voelen. Dat is zo moeilijk, zo eng, dat voelt zo kwetsbaar. Ik heb al heel jong geleerd dat ik er moest zijn voor de ander en dat mijn behoeftes en verlangens niet belangrijk waren. Ik heb geleerd om mijn eigen boontjes te moeten doppen, ik kon niet rekenen op hulp. En ik ben diep vanbinnen bang om néé te horen, om afgewezen te worden. Daarom vind ik het moeilijk om mijn behoeftes en verlangens kenbaar te maken. Ik wil niemand tot last zijn. De angst is er vanbinnen dat mensen zeggen ik heb geen tijd voor je of ik kom binnenkort wel een keer een bakkie doen, maar ze komen niet. 

Hulp vragen het voelt zo kwetsbaar......