Fysiek beperkt

Fysiek gaat het minder goed en dat is iets wat ik best lastig vind om een plek te geven. Het liefste stopte ik al die gevoelens en emoties diep weg en keek ik er nooit naar om. Maar dat lukt nu niet zo goed. Ik voel iets van schaamte voor mijn lijf. Schaamte omdat ik weet dat ik overgewicht heb en ik voel dat mensen daar iets van vinden. En ik mezelf daar snoeihard om kan veroordelen, misschien nog wel harder dan de buitenwereld. Schaamte omdat ik niet uit de voeten kan als een ander. Schaamte omdat ik hulp in huis heb omdat ik zelf niet meer alles kan. Ik ben blij dat ik een invalide parkeerkaart heb gekregen maar tegelijkertijd is er een gevoel van schaamte. Schaamte omdat ik me afvraag wat de mensen er van zullen zeggen of denken als ik op een invalide parkeerplaats parkeer. Bang voor oordelen, bang voor een nieuwe manier van pesten en buitensluiten. Ik ben nog geen 50 en dan loop ik al af en toe met een rollator. Met de fiets ben ik dit jaar een keer of 4 gevallen en ook zonder fiets lukt het vallen goed dit jaar. En dat is niet leuk, ik voel schaamte want ik kan niet zelf overeind komen. Ik kan niet op mijn knieën zitten dat doet te veel pijn. Ik merk dat ik onzeker en bang ben geworden met lopen en fietsen, altijd bezig in mijn hoofd als ik maar niet val. En als ik wel val waar kan ik mezelf aan omhoog hijsen. Ik ben aan het kijken naar een speciale fiets in de hoop dat ik dan minder val. En ook dat brengt een gevoel van schaamte met zich mee. Want het zal hoe dan ook een andere fiets zijn dan een gewone fiets. En dan wordt er naar me gekeken en over me gepraat dat wil ik niet. Dat roept pijnlijke gevoelens (van het pesten) van vroeger op, dat doet het nu al bij de zoektocht naar het juiste hulpmiddel. De pijn van vroeger is niet weg, het zit diep verstopt onder een dikke laag gevoelens. En soms komt die zomaar onverwacht snoeihard naar boven. Zeg niet je hoeft je niet te schamen, dat weet ik met mijn hoofd ook wel. Maar mijn gevoel zegt totaal iets anders.