Wat is een trauma? En wanneer heeft iemand een trauma? Had je me dat een paar jaar geleden gevraagd dan had ik wat anders gezegd en gedacht als nu. Ik dacht altijd aan hele heftig dingen als een overal, een verkrachting, een ernstig auto ongeluk en dat soort nare dingen. Iets wat eenmalig gebeurt en waar iemand nare herinneringen aan over houdt. Iemand vroeg ooit eens heb je ooit een trauma mee gemaakt en ik dacht aan de dingen die ik eerder noemde en zij nee ik heb geen trauma meegemaakt. Ik wist niet dat emotionele verwaarlozing een trauma was. Dat was geen eenmalige gebeurtenis, dat was mijn jeugd, mijn leven. Laat staan dat ik het plotselinge overlijden van mijn vader toen ik 12 was als trauma bestempelde. Dat gebeurde gewoon en dat was een ongeluk niets traumatisch aan toch? En nog steeds vind ik het lastig om naar mezelf te erkennen dat wat er in mijn jeugd is gebeurd een trauma is. Overdrijf ik niet? Stel ik me niet aan? Is dat nu zo erg om het een trauma te noemen? Ik ben nooit door mijn ouders fysiek mishandelt, nooit is er seksueel geweld geweest. Mijn jeugd was niet fijn, ik ben emotioneel verwaarloosd en dat heeft zijn sporen nagelaten. Maaromdat een trauma te noemen voelt zo overdreven. Alsof ik mezelf een etiketje zielig wil opplakken.
Ik vind het bijzonder om te ontdekken dat gedrag en problemen die ik nu heb, hun oorsprong hebben in mijn prilste jaren. Dat maakt dat ik anders naar mezelf kijk, hoe weet ik niet goed. Maar het maakt wel dat ik iets anders naar de probleem gebieden kijk. Ik denk met iets meer compassie voor mezelf. Ik blijf het moeilijk vinden om naar mezelf te erkennen dat het een trauma is. En tegelijkertijd weet ik, dat ik door dit niet te kunnen/durven erkennen mezelf pijn doen en de pijn die ik vanbinnen voel laat voortbestaan. Ik moet hier iets mee maar ik weet nog niet wat of hoe…. Wat ben ik dankbaar dat ik een psycholoog heb die me helpt om dingen uit te zoeken en helder te krijgen.
Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten