Verlangen naar rust

Mijn hoofd is bijna nooit stil, er malen zoveel gedachten, ideeën, vragen etc. doorheen dat ik er moe van word. Ik verlang soms naar een uitknop. Ik verlang naar rust! Ik word soms dol van mezelf, het intense voelen, het denken en het analyseren van woorden of gebeurtenissen. Er spoken vragen door mijn hoofd die me al langere tijd bezig houden zijn waarom leef ik? Waarom ben ik geboren? Wat is de zin van mijn leven? Vragen die alles te maken hebben met mijn worsteling met het leven. Ik kan uitkijken en verlangen naar het einde van mijn leven. Het rust hebben, het bij God mogen zijn. Niet meer hoeven zoeken en dwalen in mijn gevoel en verstand.

Gedachten die me bezig houden zijn er zoveel. Een opmerking van iemand die me maar niet loslaat. Een gevoel van onbehagen dat ik bij iemand heb, terwijl de persoon heel aardig en vriendelijk is. De angst en onzekerheid als ik in een gorep ben die ik iet goed ken. Maar ook het bijzondere dat ik iets mag doen voor een collega vrijwilliger, dat ik hulp kan bieden. Soms een luisterend oor, soms helpen met iets via de computer. Dat raakt me diep, die verbondenheid, die saamhorigheid, die liefde voor elkaar. Het geeft mijn leven kleur en inhoud.

Het altijd maar aanstaan, dag en nacht is intens vermoeiend. Want als ik s’nachts wakker word is mijn hoofd meteen ‘aan’. Dan is er die opmerking die iemand heeft gemaakt en die me ergens heeft geraakt, dan is er een idee voor ‘Uit liefde gemaakt’, dan is er iets wat ik nog moet doen de volgende dag wat me dan ineens te binnen schiet. Ergens onbewust altijd waakzaam, door mijn jeugd mezelf aangeleerd om tien stappen vooruit te denken. Alert op gevaar en pijn zie zomaar kunnen opduiken. Ik hoop dat ik ooit nog leer om die aanknoop wat achter te zetten. Zodat ik er beter mee kan leren omgaan. Zodat ik uitgerust wakker kan worden.