Zuchten

Het is al een aantal weken zwaar weer binnen in mij. Ik zucht, blaas en puf er wat af. Het doet zeer vanbinnen, heel zeer. En ik weet wel waar het vandaan komt, ik ben met mijn psycholoog bij een heel pijnlijk stuk verleden aanbeland. We zijn bezig met mijn oer pijn. En dat trekt zwaar aan me merk ik. Spontane huilbuien, een hoofd wat niet stil wil zijn, nog slechter slapen en meer van dit soort dingen. Binnenkort wil ik met een paar vertrouwelingen iets delen van wat me bezig en ook dat is spannend. Of ze het begirjpen en snappen weet ik niet, maar meeleven en er voor me willen zijn dat sowieso! 

Maar wat ben ik dankbaar dat ik weet dat ik niet alleen ben in mijn zuchten en mijn pijn. Ik weet dat God bij mij is, dat Hij mij ook hier doorheen helpt. Dat Hij met mee puft en blaast. En dat ik als een zwangere vrouw in barensnood Zijn hand mag grijpen als ik het niet meer zie zitten. Hij steunt me, Hij weet hoeveel pijn er is. Maar Hij heeft me beloofd dat Hij me er door heen helpt!